Rasta

Rasta haalden we van de dodenlijst. Hij was binnengebracht bij Canina als gedumpt met een open gezwel aan zijn poep, rotte tanden en kreupel van de artrose. Hij had inderdaad weinig of geen kans om nog geadopteerd te worden.

We lieten hem opereren ondanks weinig positieve verwachtingen van de dierenarts. Het gezwel werd weggehaald, hij werd gecastreerd en zijn tanden werden deels getrokken en gekuist. En wonder boven wonder: Rasta was als herboren.

Alle dagen maakte hij een fikse wandeling en had geen last meer van stijve pootjes tenzij hij langere tijd had stil gelegen. Hij had er echt weer zin in!

Stilaan werd Rasta ouder en kreeg hij behalve hartmedicatie ook pijnstillers. Omdat hij echter veel dronk en regelmatig last had van diarree werd nog eens bloed onderzocht en werd ook een echografie genomen. Daaruit bleek dat Rasta een zeer opgezette lever had en stilaan alles onder de leeftijd begon te lijden. Even heeft het er –net voor de opendeurdag in augustus ’08- héél slecht uit gezien. Zodanig zelfs dat we de dierenarts vroegen om paraat te zijn mocht Rasta plots niet meer verder kunnen. Maar wonder boven wonder!... Rasta herpakte zich, weliswaar met de hulp van extra medicatie. Het voornaamste was echter dat we hem zo lang mogelijk gelukkig konden houden en dat hij verder pijnloos kon genieten.

Op 03/11/’08 echter begon zijn toestand terug te keren. Op enkele dagen tijd ging Rasta serieus achteruit, zodanig zelfs dat hij niet eens meer wilde gaan wandelen. Het was hoge tijd om de medicatie nog wat te verhogen in de hoop dat hij zich opnieuw zou herpakken meer na enkele dagen zagen we geen vooruitgang meer. Toen werd het ons duidelijk wat Rasta ons wilde vertellen. Op maandagavond, 10/11/’08 werd onze bijzondere jongen verlost van komend lijden.

De voorspelde “enkele maanden” die we Rasta nog dachten te kunnen geven, liepen uit tot drie mooie jaren. Zolang heeft hij nog mogen genieten.