Rommeke

Update 03/04/2012:

Rommekes' laatste tandje werd vorige week verwijderd. We vonden het toch wel eens tijd om onze flauwe jongen eens een dierenarts onderzoek te laten ondergaan. Omdat hij altijd zo tekeer gaat hebben we het nu lang genoeg uitgesteld. Doorbijten dus en ja hoor: het was nodig. De enige tand die hij nog had was erg rot en moest dringend verwijderd worden. We begrijpen nog steeds niet hoe hij nog heeft kunnen eten. Weer een bewijs dat dit ventje veel pijn gewend is geweest en niet snel iets zal laten merken. We weten bijvoorbeeld ook al langer dat zijn kniegewrichtjes in zijn achterpootjes erg afgetakeld zijn zodat ze los zitten en nu en dan uiteen schieten; je moet hem door de tuin zien crossen met zijn dikke vriend Kenzo!
Anderzijds schreeuwt hij moord en brand vanaf het ogenblik dat iemand vreemd aan hem wil komen en zeker als het de dierenarts betreft.
Eind goed, al goed: Rommeke heeft de operatie supergoed doorstaan. Na enkele uurtjes sprong hij al terug in de zetel en in de late namiddag stond hij te wachten op zijn eten. Hij leek opgelucht en het is alsof hij nu weer enkele jaren verjongd is.
===================================

Romeo is een seniorhondje dat na inbeslagname werd weggehaald bij de broodfokker waar hij jaren had "gediend". De sukkelaar had een erg ontstoken mondje waaraan we hem dadelijk lieten verzorgen. De slechte tanden werden verwijderd en de drie tanden die overbleven zijn zo goed mogelijk gereinigd. Maar daar was alles niet mee gered want de ontsteking was immers al zo erg en lang aan de gang zodat gans zijn onderkaak weggerot was. Dat maakt dat hij geen kaaksbeen meer heeft aan de voorzijde van zijn onderkaak.
De leeftijd van Rommeke is moeilijk te achterhalen, maar tien jaar moet hij toch zeker wel zijn. Aan zijn conditie is niets op te merken: hij wandelt graag en is nog heel vinnig. Ook zijn pootjes of hartje vertonen geen ouderdomstekenen. Het enige waar we rekening mee moeten houden is zijn mondje waardoor hij enkel zacht voedsel kan eten; geen brokken dus voor deze knuffelaar.
Als hij toekwam kende hij totaal niks; enkel zijn ijzeren ren is ooit zijn min of meer veilige plekje geweest. Onnodig te zeggen wat we meegemaakt hebben met deze kleine vlegel? Hij plaste waar hij stond, hij jankte zodra hij nog maar handen voelde, ... Zó bang!
Ondertussen zijn we dat allemaal door geworsteld. Rommeke heeft zich vooral aan Kenzo opgetrokken. Samen zijn ze de dikste vrienden; spelen samen, slapen samen en vooral... Rommeke ziet Kenzo als zijn beschermheilige. Hij voelt zich veel zelfzekerder.

Eerst hadden we gedacht om Rommeke nog de kans op een eigen goede thuis te geven, maar nu we hem hier zo gelukkig zien, menen we er beter aan te doen om hem samen met Kenzo hier te verwennen. Beiden zijn ze enorm op ons gesteld als hun mama en papa. Zodra we de deur uitgaan zitten ze aan de poort te wachten. vrijwilligers kunnen hen niet paaien. erger nog: Rommeke is voor andere mensen zelfs moeilijk benaderbaar. Hij vertrouwt niet veel mensen...

Dus laten we de twee vinnige reutjes hun derde jeugd hier beleven...