Pruts

Ik was amper drie dagen toen een man me samen met mijn broertje van bij ons mama weghaalde.
We werden in een doosje gezet zonder iets zachts dat op mama leek.
We hadden kou en honger. Iets later werden we weer verhuisd.
We kwamen in een warme omgeving met een zacht en warm dekentje vlakbij de verwarming.
Ook kregen we eindelijk eten... en werden we gemasseerd. Mijn poepje wilden ze ook gaan wassen, maar dat deed serieus pijn.
Mijn oogjes zaten nog dicht, maar ik voelde lichte paniek in de stemmen. Weer die auto in, weer eruit...
« Dat ziet er ernstig uit » hoorde ik zeggen en er werd maar gepruld aan mijn poepje.
Terug naar mijn zusje en het warme kussentje. Maar dan begon het. Ik moest na een paar keer eten toch zonodig ...
Maar dat ging niet want er bleek iets verkeerd te zitten. Zou het dat zijn dat zo’n pijn doet?
Was het dat wat er ernstig uit zag? Ik begreep het niet, maar één ding kan ik wel zeggen...
Ik heb op mijn tandjes moeten bijten. Als je zo om de twee uur eet moet je regelmatig plaats maken en dat ging niet simpel!
Mama maakte een mini marteltuigje (een ijzerdraadje opgedraaid met aan het einde een lusje) en ging daarmee in mijn arm poepje om eruit te halen wat er niet vanzelf uitkon.

‘ k Heb gekrijst en geweend, maar achteraf was het een hele opluchting.
Toen ik zo’ n 6 weken was begon ik het zelf te kunnen maar mama en papa moesten altijd nog helpen om me te wassen.
Door de verminking had ik blijkbaar geen volledige sluitspier waardoor ik overal stempeltjes zette.
Mama beloofde me dat ik als ik groot zou zijn een gezond poepje zou krijgen zoals iedereen.
Dat moet plezant zijn, dacht ik dan. Mijn mama en papa doen alles voor mij! Ik ben ze daar eeuwig dankbaar voor.
Ik aai ze als ze in de zetel zitten of in bed liggen. ‘s Nachts hou ik mama’s nek warm door erop te gaan liggen.
Vroeger soms weliswaar met een stinkpoep. Dan werd ik midden van de nacht door een slaperige mama en papa schoon gemaakt,
lakens werden verschoond en toch bleven ze altijd even lief. Ik zou niet weten wat ik zonder hen zou doen!

Op leeftijd van zes maanden kwam er dan een einde aan de poepmiserie. Althans toen werd ik geopereerd en zou de dokter herstellen wat mogelijk was. En ja hoor, in het begin natuurlijk nog meer miserie, maar enkele weken later bleek het toch resultaat te hebben. Nu heb ik enkel in extreme gevallen van diarree nog last maar gelukkig komt dan zelden voor. Ik voel me hier héél happy! Mijn zusje, Bolleke heb ik verdreven. Dat neemt mama en papa me soms nog wel eens kwalijk, maar ik weet dat ze niet lang boos kunnen zijn… Trouwens ik speelde maar gewoon met zus. Die kon daar niet mee lachen, maar da’s mijn fout toch niet?! In ieder geval hebben hele lieve mensen haar geadopteerd en zij is nu ook heel gelukkig.

Mij halen ze hier niet weg hoor!