Suske en Sloeber

Sloeber en zeker ook Suske hebben –denken wij- een gelukkige engel gediend.
Puur toeval bracht hen hier. We gingen voor de tweede keer zwerfpoezen vangen op een adres te Malle. De vrijwilligster sloeg er dit keer in om vier poesjes in de vangbakken te krijgen. Gezien ze pas in de namiddag werden gesteriliseerd en gecastreerd konden ze die dag niet terug uitgezet worden en vonden we het beter om ze hier op te vangen zodat we hen de dag erna terug konden gaan uitzetten op de plaats van vangst. We zetten de vier bange wezentjes in een bench en al vlug bleek dat er helemaal geen kwaad in zat en dat er drie van de vier serieus aan het niezen waren. Met andere woorden; ze konden niet terug gezet worden alvorens ze genezen waren. Het vierde poesje dat wel gezond was werd de volgende dag terug gebracht want dat was tevens het wildst van al. De drie kleine sukkeltjes werden gedoopt Suske, Sloeber en Sasha. Sasha was het enige meisje. Haar moesten we spijtig genoeg twee maanden later laten inslapen. Zij had blijkbaar teveel aan haar “reserve”gezeten ten gevolge van ondervoeding en ziekte waardoor haar niertjes het op die jonge leeftijd reeds begaven.

Suske had ten gevolge van de ziekte die hem trof een middenoorontsteking.
Gelukkig is dat allemaal achter de rug, maar het gevolg is wel dat hij zijn hoofdje altijd wat schuin houdt en dat hij doof is.
Sloeber is de halflangharige kater en ook vanaf het begin de kranigste van de drie.
In het begin hebben ze een dikke week in een grote bench samen vertoefd.
Daarna hebben we hen verhuisd naar de quarantaine waar ze wat meer loop en mooier uitzicht konden genieten.
Ze lieten zich strelen, maar bleven enorm bang en apathisch. Daarom hebben we toen de deur maar open gezet zodat ze op eigen tempo en initiatief konden wennen.

Zelfs nu nog zijn Suske en Sloeber nog steeds argwanend, maar ze verdragen wel dat we hen passeren. Soms komen ze ons zelfs al wat opzoeken als we bij mooi weer op het terras aan het eten zijn. Grote vooruitgang dus. Ze houden aandachtig de andere poezen in het oog die kopjes komen geven en zalig op schoot liggen kroelen… daar kunnen ze echt niet aan uit. Hieronder kan je meer lezen over hun vorige “thuishaven”. Ze spelen uitbundig en genieten van zonnestraaltjes. Záálig om zien!


Hier het verhaal over hoe Suske en Sloeber bij ons terecht kwamen:

Bijzonder...ondankbaar

Dat de zwerfkattencampagnes op verzet stuiten van kattenhaters kan je verwachten. Sommige reacties zijn echter wel erg ondermaats. Hier het verloop van een vermeldenswaardige aanvraag voor behandeling van zwerfpoezen uit de gemeente Malle:
Wanneer een aanvraag toekomt voor het steriliseren van zwerfkatten nemen we steeds telefonisch contact op met de aanvrager zodat deze duidelijk op de hoogte is van het verloop. Met andere woorden weet men steeds dat de poezen na operatie terug worden uitgezet op de plaats van vangst. In geval van tamme poezen ligt dat natuurlijk anders en zoeken we mee naar een alternatieve oplossing indien de poes niet langer gewenst is op de zwerfplaats. Echter indien het over bange en verwilderde dieren gaat, weet iedereen met gezond verstand dat zulke dieren niet in aanmerking komen voor adoptie als huispoes en dus in een asiel geen toekomst hebben. Het zijn dieren die wegkwijnen van stress en angst in een kleine ruim om uiteindelijk doodziek te worden Vaak dan nog tot gevolg dat vele andere dieren mee de dood worden ingeslepen door het uitbreken van één of ander virus. Nóg meer dan bij mensen is stress een slopende factor voor poezen.
Welnu, dit voorval uit Malle is eigenlijk vooral zo absurd vanwege het verloop van de aanvraag. Normaal moet de persoon die de dieren in de tuin heeft lopen aanvraag doen bij de gemeente. Dit keer kregen we via een vrijwilliger die op de gemeentediensten werkt te horen dat één van de collega\'s al een tijdlang met heel wat poezen in de omgeving zat maar het niet durfde te zeggen. We informeerden dus zelf de verantwoordelijke van de gemeente. Na enkele malen navraag te doen, kregen we eindelijk het document door dat ons toestemming gaf om de dieren naar de dierenarts te gaan. We namen -zoals altijd- contact op met de \"stille aanvrager\" . We spraken af dat we de volgende avond vangbakken zouden brengen die hij dan de ochtend erop zou opstellen. Een uur werd niet afgesproken gezien de bakken nog volop gebruikt werden en we niet wisten wanneer we ze terug zouden kunnen ophalen.
Rond 20u30 kregen we een boze telefoon dat dit geen uur meer was en dat dit geen "service" was. We negeerden dit wijselijk en zetten de bakken even later neer. De volgende dag begon het vangen. Daarna werd er op afgesproken tijdstippen gevangen. We kregen daarbij de hulp van de vrijwilliger die in oorsprong gezorgd had voor de aanvraag. Zij haalde de poezen op en bracht ze naar de dierenarts. Wij haalden ze dan weer op zodat we hun toestand eerst hier konden bekijken. Zo bleven in totaal 4 dieren hier gezien ze ziek waren en het niet dierwaardig was om ze zo terug op straat te sturen. Toen kwam de volgende vangst. Die middag kreeg ik een briesende leeuw in uiterst beschonken toestand aan de telefoon die eiste dat de dieren gedood werden want \"hij had ook een leven en kon dat eten niet blijven kopen\". Ik kon het niet laten en brulde terug. De maat was vol. Dit was de zoveelste onbeschofte telefoon. We vingen reeds 4 poezen op die we hier wilden houden, maar 12 ? Neen, dat was echt teveel van het goede. Hij gaf niet af. De volgende oproep nam Peter aan die ook op zijn beurt de volle lading kreeg.
Het probleem was wel dat er één poes in een vangbak zat. Dat hadden we tussendoor kunnen opvangen. Die moest dus zeker opgehaald worden. Onze vrijwilligster reed erheen en kreeg op haar beurt ook de volle lading van twee zwaar beschonken mannen. De lege vangbak kreeg ze naar het hoofd geslingerd. Ze maakte zich uit de voeten want ze wilden zelfs gaan slaan.
Uiteraard deden we hiervan melding bij de gemeente . Wat we toch allemaal moeten verdragen in het voordeel van dieren!