Tijgertje

Tijgertje (° ca 1994?)

We kregen een oproep van een erg bezorgde dame die vertelde dat ze de buurvrouw was van een gezin dat in erbarmelijke situatie woonde en er daar ook nog eens vier poezen op na hield. De poezen waren in het verleden altijd verzorgd door de buren omdat de eigenaars zelden thuis waren en ze merkten dat de dieren ook steeds honger hadden. Ook genegenheid zochten ze eerder in de omgeving dan bij hun eigen mensen.
Nu echter was het huis onbewoonbaar verklaard en verhuisde dit gezin, maar zoals te verwachten uiteraard zonder poezen.
De vraag was dus of we de mogelijkheid hadden om de poezen op te vangen. Eerst was er geen hoogdringendheid geboden gezien de buren hen verder zouden verzorgen tot er plaats was tot op de dag dat de eigenares de vier schatten naar de dierenarts zou brengen om ze in te slapen. Toen de buurvrouw haar er op wees dat dit geld zou kosten, begon ze natuurlijk te twijfelen. Maar het was al zo ver gekomen dat de sukkels in transportmandjes in de auto stonden te wachten. Gezien we op dat ogenblik net een grote groep poezen hadden opgevangen van een onverwacht overlijden waar ook hoogdringendheid geboden was, verwezen we de dieren door naar Canina te Essen. We zouden zo de dieren mee kunnen opvolgen en eventueel helpen bij herplaatsing.
De buurvrouw sprak toen over poezen van ca 8 jaar. Eénmaal bij Canina toegekomen echter werden ze door de eigenares bestempeld als 12 en 15-jarigen.
We zijn dan ook een weekje later (op 03/03/2009), zodra het hier wat rustiger was, naar Canina gereden om deze vier Senioren op te halen. Bij dierenartscontrole bleken ze allemaal tandproblemen te hebben en vol luizen te zitten.
Maar aan de leeftijd werd serieus getwijfeld zowel door de dierenarts als door onszelf. Maar ja,… als de eigenaar het zegt, geloof je dat. Enkele weken later kregen we nog eens een telefoontje van de buurvrouw die ons vertelde dat die leeftijden onmogelijk hoog waren gezien zij wist wanneer ze er als kitten terecht waren gekomen. Zo zou Tijgertje in plaats van 15 er hooguit 12 zijn. De anderen zouden amper 8 à 10 jaar zijn. Dik overschat dus door de eigenaar maar de reden van deze leugen was snel achterhaalt. Ze had immers vernomen dat wij voorrang gaven aan oudjes maar ze had zich blijkbaar van asiel vergist zodat ze de dieren in plaats van naar Het dierenthuisje naar Canina bracht.
Enfin, eind goed al goed.
Tijgertje was er het ergst aan toe waardoor we ook besloten hebben hem hier te houden als vaste inwoner. Buiten het feit dat heel zijn achterhand kraakt doordat hij ooit gevallen is, heeft hij een enorm groot mondprobleem.
Zijn tandvlees was in tegenstelling tot de anderen niet ontstoken maar wel opgezwollen. Blijkbaar had hij een allergische reactie opgelopen voor –zo werd in beginsel gedacht- de luizen die krioelden op zijn vacht. Omdat het zodanig opgezwollen was zodat het steeds opnieuw bloede omdat hij erop beet kreeg hij wat cortisone om te ontzwellen. Waar we voor vreesden gebeurde: door de cortisone werd zijn immuniteit ondermijnd en kreeg hij een zware verkoudheid. Die heeft enkele maanden aangesleept. Cortisone was dus vanaf dan uit den boze. Heel wat antibioticakuren volgden mekaar op in de hoop dat we de zwelling onder controle zouden krijgen zodat eindelijk de slechte tanden zouden kunnen getrokken worden. En zo gebeurde: begin mei werd hij verlost van die pijnlijke tanden en werd een biopsie genomen van de zwelling om zeker te zijn dat het niet om iets kwaadaardigs ging. Gelukkig was die uitslag negatief. Dan zijn we terug met antibiotica gestart tesamen met homeopathie in de hoop zo de zweling onder controle te houden. En zo is het eindelijk min of meer gelukt. Hopelijk blijft het nu zo. Gevolg van al die mondproblemen is dat Tijgertje zijn tong altijd naar buiten steekt en natuurlijk dus ook kwijlt. Ja, je ziet altijd waar hij gelegen heeft maar het is zo’n ongelooflijke schat! Eigenlijk is het spijtig dat hij geen thuis voor zich alleen kan hebben want zo in zijn eentje met alle aandacht voor hem zou ideaal zijn. De kans dat hij nog kan rekenen op iemand die hem die kans wil geven is echter gering gezien zijn leeftijd, uiterlijk en medische gebreken. In ieder geval leggen we hem zoveel mogelijk in de watten door hem aan te halen en te vertroetelen maar het liefst zou hij heel de dag op schoot liggen.
Hopelijk mag Tijgertje nog lang genieten !