Gustje was een noodgeval

We hadden ons voorgenomen om geen kittens meer in de opvang te nemen, maar ze in pleeggezinnen onder te brengen. De belangrijkste reden daarvan is dat kittens te ontvankelijk zijn voor allerlei virussen die in de lucht hangen en het spreekt voor zich dat waar vele poezen bijeen zitten er steeds meer besmettingsgevaar is. Uiteraard willen we dan ook geen risico nemen met gezonde diertjes.

Nu was echter het probleem dat we op zaterdagavond 3 juli een dringende oproep kregen over een gevonden kittentje, vel over been en verkouden. Alle pleeggezinnen vangen  reeds -gelukkig maar- "gezonde" kittens op en daar kunnen we natuurlijk geen ziek nieuwkomertje gaan bijzetten. Na heel wat telefoontjes en overleg besloten we dan maar om het ukkie hier op te vangen. Wat had het te verliezen?  Ziek was het toch al en als we niets deden zou het dit weekend niet meer overleven. Rond 22 u30 namen we het hooguit 5 weken oude beestje  in ontvangst en het was effectief dringend.  De verkoudheid op zich viel nog wel mee maar het diertje was deels uitgedroogd en het was inderdaad erg mager zoals telefonisch al gemeld door de vinder.

We konden wat eten in het mondje krijgen met een spuitje. Verder spoten we onderhuids wat vocht op in de hoop dat we dit katertje snel konden opkrikken.  Dat leek te werken maar het zijn toch altijd bange eerste dagen.  Die eerste nacht zette hij ons twee keer uit bed om te eten; telkens weer met een spuitje want uit zichzelf eten was nog teveel gevraagd. Sinds vanmorgen (zondag 4/7) is het dan heel gretig zelf beginnen eten.

Eén kittentje alleen is zo zielig want hij mist duidelijk een speelkameraadje. Constant mauwen en aandacht vragen omdat hij broertjes/zusjes en mama mist. We zijn vanmorgen dan ook op zoek gegaan naar een enig kitten dat ook lichtjes verkouden was zodat ze mekaar gezelschap kunnen houden en zo vonden we Ramses bij mensen die de zwerfkattencampagne verzorgen in Dendermonde. Hij arriveert deze middag. dan kunnen ze mekaar sterken en zal de genezing eens zo vlot verlopen.

Wordt vervolgd!

 

Polien in de voetsporen van Partner

We werden opgebeld door een dame uit Oostende die enkele dagen eerder een zwerfpoesje had gevonden met een ontstoken oor. De vraag was of wij het poesje wilden opvangen. Toen we haar vroegen of ze niet dichter bij haar in de buurt met het dier terecht kon, vertelde ze dat niemand haar wilde opvangen vanwege het "probleem".

Toen vernamen we ook dat ze met de vondeling naar de dokter was geweest die gesproken had over een poliep in het oor. Even kreeg ik het erg benauwd want zo'n twee operaties op amper één maand tijd... dat kunnen we gewoonweg financiëel niet aan! Partner mocht dan nog als gekende bewoner bij Het dierenthuisje op heel wat steun rekenen maar dit diertje komt binnen en moet al direct geopereerd worden.  De vinder stelde echter prompt voor om voor alle kosten in te staan.  Dat klonk heel aardig maar voorzichtig als we geworden zijn durfden we dat toch niet dadelijk te geloven. Aan de andere kant kon de sukkel ook niet op straat blijven lopen en als niemand haar wilde helpen, tja... dan konden wij alleen de oplossing bieden zeker?

We stelden de dame voor om een afspraak te maken bij Anubis waar ook Partner succesvol behandeld werd. Als ze de poes dan toch van Oostende naar hier bracht kon ze daar ineens passeren om alvast de scan en vooronderzoeken te laten gebeuren. Ze stemde dadelijk in en was dolenthousiast dat ze bij ons terecht kon. Liever nog had ze haar zelf gehouden maar wegens astmatische problemen was de hond en kat die ze thuis al onderdak verschaft al meer dan genoeg om te verwerken voor haar gezondheid.

Zo gezegd, zo gedaan... Polientje kwam toe op vrijdag 26 februari '10 nadat ze gepasseerd was voor de eerste onderzoeken. De scan wees inderdaad weer op een poliep in de gehoorgang. De operatie werd ineens gepland op donderdag 04 maart. Alles verliep goed , net als bij Partner. Alleen werd er bij Polien nóg meer verwijderd waardoor het oogje erg opgestuikt was. Een tiental dagen na de operatie ziet alles er al veel beter uit. het oogje zit nog wel een stukje verscholen achter het derde ooglid en het is nu nog even afwachten hoe dat verder zal evolueren. In het slechtste geval blijft dat oogje wat verdoken maar dat is dan nog het minst erge, denken we zo.

De poliep die bij Polien is weggehaald bleek immers kwaadaardig te zijn, maar geen paniek want alles is volledig en mooi verwijderd. Had ze dus niet tijdig geholpen geweest dan had dit verregaande gevolgen gehad! We mogen er niet aan denken dat Polien zou geëindigd zijn als zwerver op straat... Gelukkig zit ze knus en warm binnen en wordt ze omringd met vele liefdevolle zorgen. Hopelijk mag ze snel op een knusse thuis voor zichzelf rekenen bij een grote dierenvriend die haar graag met veel knuffels en aandacht wil verwennen.

We hebben enorm respect voor de vinder van Polien die zelf voor alle kosten van de onderzoeken en operatie heeft ingestaan. Niettegenstaande het haar poes niet was, heeft ze toch de verantwoordelijkheid  voor haar genomen. Dat is absoluut niet evident in deze maatschappij waar zelfs eigenaars van dieren zich vaak niet bekommeren over hun eigen dieren. 

Bonny werd "netjes" gedumpt...

We kregen de vraag om een Tibetaanse Terriër te herplaatsen zogezegd wegens verhuis. Twee jaar geleden hadden ze Bonny uit het asiel van Wommelgem gehaald maar ze vonden het te zielig voor haar -lees voor zichzelf- om haar terug te brengen op de leeftijd van 11 jaar.

Uiteindelijk lieten we weten dat Bonny eens een dag op proef kon komen om te kijken of we haar zouden kunnen opvangen zodra de verhuis zou naderen; het moet immers klikken met de poezen en de andere honden. Een vrijwilligster haalde Bonny op want het was moeilijk om haar te brengen. Ze zouden haar wel 's avonds komen ophalen. Tot op die dag althans... Bonny kwam toe met de mededeling dat ze ineens mocht blijven als het klikte want het baasje was er zo erg van overstuur dat ze een tweede afscheid te erg zou vinden...

Nee, da's te erg maar haar dumpen op een plek waar ze nooit zelf eens eerst was gaan kijken?!  Ze had beloofd om Bonny financiëel te steunen door meter over haar te worden voor de tijd dat ze hier zou blijven. De dag van "proefdraaien" belde ze 's middags nog op met de vraag of ze zeker het juiste rekening nummer had.

Welnu... nooit is er één cent toegekomen van deze ó zo bezorgde eigenares! Niet alleen daarover heeft ze gelogen. Bonny verkeerde volgens haar in prima gezondheid en had alleen een vetbol onder haar rechter voorpoot. Het gezwel aan haar melkklier dat even groot is, heeft ze verzwegen.

Was dat de reden dat Bonny zo snel moest verdwijnen... ze ging geld kosten. Tja, je moet het maar kunnen zeg ik. Bonny is zo'n schat! Zulke mensen verdienen geen trouwe huisdieren.

Triest lot voor Kim

Kimmeke, zo noemde we het blinde en tevens dove poesje dat op 08/10/'09 toekwam nadat ze in een dichtgebonden vuilniszak gevonden werd. Kim was blind en doof maar ondanks alles wat haar was aangedaan begon ze te spinnen bij het minste dat je haar aanraakte. Ze klampte ons vast om toch maar wat houvast te hebben maar vertrouwde ons anderzijds ook.  We hadden erg met haar te doen en wilden haar nu zoveel mogelijk stress besparen. We behandelden haar voor een zware verkoudheid waarmee ze toekwam maar die medicatie sloeg spijtig genoeg niet aan. Gevolg was dat de sukkel niet kon/wilde eten. Gedurende een week hebben we alles gedaan om het haar zo comfortabel mogelijk te maken maar uiteindelijk hebben we Kim moeten laten inslapen ten gevolge van nierfalen. 

Dit zijn toestanden waar we ons enorm boos in maken. Dit had heel anders gekund! Wie kan zo'n lieve, aanhankelijke poes zoiets aandoen!? Zo iemand mag geen "mens" genoemd worden of ... net wel? Het maakt je moedeloos; we hadden haar zo graag nog een mooie tijd willen geven zodat ze al dat nare kon vergeten. Het heeft niet mogen zijn maar ze heeft ons wel getoond dat zelfs die twee weken haar deugd hebben gedaan.

Deze week zou zwaar en moeilijk worden...

 

Sylvesters' terugkomst misschien toch een geluk

Sylvester, de zestienjarige lieve kater die twee jaar geleden geplaatst werd bij een dame op leeftijd en terug kwam op 2 september omdat zijn baasje diende opgenomen te worden, diende op 9 september in te slapen. Hij kwam vrij mager toe maar dat kon best zijn door de spanningen die er ongetwijfeld moeten geweest zijn die laatste weken bij zijn vrouwtje. Eens hier toegekomen, vond hij vrij snel zijn draai en liep eigenlijk ogenschijnlijk genietend door de tuin. Na enkele dagen echter merkten we op dat Sylvester niet veel meer at en last leek te hebben in zijn mondje. De dierenarts kwam ten tonele en stelde een groot gezwel vast in de keel. Uiteraard hebben we niet getwijfeld en Sylvester voor verder leed behoed.

We vonden het uiteraard erg zielig voor deze senior dat hij terug moest komen, maar misschien hebben we hem op die manier toch wel veel pijn kunnen besparen. We maken immers de bedenking dat de oudere me het probleem mogelijk pas veel later zou opgemerkt hebben.

In ieder geval zijn we dankbaar dat hij dan toch die extra twee jaar gelukkig heeft mogen doorbrengen op de schoot van zijn baasje.

Minou mag verhuizen na 2,5 jaar!

04/09/2009:

De échte dierenvriend waarop we al lang niet meer hoopten, is dan toch opgedaagd! Ongelooflijk, maar waar: Minou mag eindelijk verhuizen en krijgt een eigen thuis. De adoptanten hebben ervaring met schuwere poezen en voor hen primeert het geluk van de poezen. Als Minou bij hen los komt en ontpopt tot een kroeler zou dat natuurlijk fantastisch zijn, maar is dit niet het geval dan mag Minou bij hen gewoonweg een rustig plekje uitzoeken. Ze zal er in het gezelschap vertoeven van een leeftijdsgenoot.
Uiteraard zijn we héél erg blij dat Minou deze kans krijgt!

We willen het adoptiegezin extra danken, alsook de meter van Minou die haar financiëel gesteund heeft.

 

==============================  Dit is haar verhaal:===================================

Minou werd aangetroffen als zwerver aan een school te St.Job toen ze ongeveer 6 maanden was. Haar oog zat dicht vanwege een ontsteking. We vingen haar met een vangbak zodat ze de nodige verzorging kon krijgen. Haar oogje was niet meer te redden en werd dan ook weggehaald zodat ze alleszins geen pijn meer zou hebben. Een bijkomende handicap was haar lange haar dat ook al behoorlijk geklit was. We konden Minou onmogelijk terug uitzetten want ze zou haar plan niet kunnen trekken.

In de hoop dat we haar nog sociaal konden krijgen met mensen hielden we haar eerst in een bench. Telkens als we haar probeerden te aaien sloeg ze één keer waarna ze het wel toeliet. Na een kleine week begon ze zelfs te spinnen als ze aangeraakt werd.

Een kleine maand later kwam er -wonder boven wonder- een geïnteresseerde adoptant opdagen die beweerde haar de nodige tijd te zullen gunnen. Ze had alle begrip voor Minou's situatie en had tijd om met haar bezig te zijn. Een maand later echter kregen we telefoon met de vraag wanneer Minou kon terug komen want ze was "nog steeds" niet sociaal, aldus de adoptante.

Ze krijgt nu alle tijd om haar weg te zoeken; sociaal of niet. Minouke zal dus een vaste bewoner blijven tenzij er een échte dierenvriend opdaagt die haar wil nemen zoals ze is. In tussentijd zit ze hier goed en geniet ze van het gezelschap van haar soortgenoten. Vooral van kittens is ze gek. Ze ontfermt zich over hen als een moeder. Zo vindt ze hier dan toch haar draai.

Hopen op een mooie toekomst voor Cliff

Aanpassing 15/08/2009:

Cliff heeft het geluk een grote dierenvriend te treffen die hem onvoorwaardelijk wilde adopteren. Zij zal deze kleine lieverd alle verzorging en liefde geven!

==============================

Een klein poesje werd opgemerkt onder de auto op een oprit. De bewoner probeerde het kitten te pakken maar het schoot schichtig weg. Toen bleek dat het zijn rechter voorpootje meesleepte. De bezorgde vinder vroeg ons om raad want zo'n diertje kon natuurlijk niet op straat blijven zitten.

Met een vangbak werd het vrij snel beroofd van zijn vrijbuitersleventje. gelukkig maar want bij dierenartscontrole bleek dat het pootje reeds enige tijd geleden op twee plaatsen gebroken was. Spijtig genoeg was het niet meer te redden want het pootje was verlamd. Amputeren is de beste oplossing om het dit katertke zo aangenaam mogelijk te maken maar dat kan pas als hij wat groter is.

Cliff is nu ongeveer 12 weken oud en heeft al een bewogen leventje achter de rug, zover is duidelijk. Het is nochtans een enorme spinner eens hij aandacht krijgt, maar telkens hij gepakt wordt is hij angstig. Dat zal nog heel wat tijd vragen. Hij verblijft momenteel bij een pleegmama bij wie hij uren languit op schoot ligt. Hij zal snel terug vertrouwen krijgen. Volgende week komt hij  de groep vervoegen. 

Deze lieverd zal mogelijk hier blijven tot na de operatie tenzij hij een oprechte dierenvriend treft die Cliff voor die tijd wil adopteren.

Bruce is terug naar eigenaar! 

Bruce werd gevonden als zijnde "gedropt". Hij zag er niet uit; had heel wat klitten, zat helemaal onder de dikke vlooien en krabte zich bij gevolg open. Naast het feit dat hij stokstijf loopt van de arthrose, hij potdoof is en hij nog slechts wat schimmen ziet, blijft hij levendig genoeg om het voor hem op te nemen en hem te helpen.
Bij dierenartscontrole bleek dat zijn hartje serieus galopeerd en dat zijn oortjes allerlei verdikkingen en vergroeiïngen vertonen van eerdere oorontstekingen. We mogen dus gerust stellen dat deze jongen geen al te liefhebbende eigenaar heeft mogen treffen.
Het is nu even afwachten hoe we hem het verder zo aangenaam mogelijk kunnen maken want nu en dan krijgt hij huilbuien die blijkbaar vooral te wijten zijn aan jeuk en mannelijke drift... Bruce is immers niet gecastreerd. Gezien zijn hartritme werd hij nu chemisch gecastreerd om te kijken of dit zijn rusteloze gedrag zal beïnvloeden.

 

Wordt vervolgd...

Vandaag passeerden er vrijwilligers die steeds in St.job hadden gewoond. Ze zagen Bruce en vroegen waar we hem gevonden hadden. Toen we vertelden dat hij opgepakt was aan de Vaart te Schoten zeiden ze dadelijk "dan moet dat de hond zijn van Jean".  Ze zouden eens gaan polsen... en inderdaad een uur later brachten ze het heugelijke nieuws dat het baasje hem sinds vrijdag mistte.  De oude man heeft het niet getroffen en leeft wat aan de rand van de maatschappij maar heeft wel een gouden hart voor zijn dier en was dolgelukkig als hij hem terug zag. Uiteraard hebben we hem wel op het hart gedrukt dat hij "Bob", zoals hij werkelijk heet, beter moet verzorgen want dat we er heel wat werk aan gehad hebben. Nu is afgesproken dat maandelijks zullen passeren om Bob een pipet tegen de vlooien te geven en een kambeurt als het baasje er zelf niet in slaagt.  Minder leuk vonden we het dat hij in het asiel van Schoten een andere jongere hond had meegekregen nu Bobke verdwenen was; Een Cocker waarvan de poep al na vijf dagen vol diarree hing. We hebben beloofd om ook deze jongen mee te verzorgen wat de oude zonderling gelukkig allemaal tof vond. Deze man heeft de beste bedoelingen maar houdt er heel andere normen op na zowel voor zichzelf als voor zijn dieren maar is zich van geen kwaad bewust want hij ziet zijn dieren doodgraag. Voor ons is belangrijk dat zowel hond als baasje erg blij waren om elkaar weer te zien en dat we aanvaard worden om te helpen in de toekomst. Bobke was trouwens 15 jaar.

 

Gyzmo en Timi worden 10 jaar op 3 juni 2009!!

Als dat geen feestje waard is!? Onze Gyzmo en Timi die tien jaar geleden door ons gevonden werden in de hooistal en als 12-uur oude moederloze kittentjes ons leven omgooide worden maar liefst tien jaar! Wat gaat de tijd toch snel.

Gyzmo en Timi ... en Snoeske, die we spijtig genoeg twee jaar geleden veel te vroeg moesten afgeven, hebben een speciale betekenis voor ons maar zeker ook voor Het dierenthuisje. Laat ons het zo stellen dat zonder het "geval van deze drieling" er mogelijk geen Dierenthuisje was geweest...  Sinds hun bestaan in ons -toen nog- rustige "normale" leventje  is er heel wat veranderd en is ons hart steeds meer open gaan staan voor poezenmiserie. Voor hen lieten we ons ganse sociale leven aan de kant staan in de hoop dat we hen met zeer intense zorgen toch groot zouden krijgen; wel ziehier: twee schitterende lieverds van tien jaar.  Hiphiphoera voor Gyzmo en Timi en nog vele gezonde jaren gewenst!

Hun ganse verhaal kan je lezen bij "inwoners".

 

Bolleke krikte nog even op...                        

Deze jongen zullen we niet gauw vergeten! Op zondag 17 mei kregen we telefoon van iemand uit 's Gravenwezel met de vraag om een poes op te halen die zo goed als bewusteloos lag in haar tuin. Ze had de politie gebeld en die zou komen maar een half uur later lieten die weten dat ze daar niet voor kwamen en ze dan maar met ons contact moest opnemen.

Het was hier drukke boel naar "goede" gewoonte op zondag dus we belden zowat alle vrijwilligers af in de hoop dat iemand deze sukkel kon ophalen. Uiteindelijk was iemand bereid maar dat betekende een rit van bijna een uur enkel. Eindelijk geraakte het dier dan toch een drietal uur na de oproep tot bij ons.

Tjonge, een oud gecastreerd katertje; helemaal uitgedroogd en klagend mauwend... met andere woorden een brokje ellende. We overlegden telefonisch met de dierenarts en begonnen met het toedienen van vocht in de hoop dat we hem op die manier terug aan het drinken en eten zouden krijgen. Zo zou hij niet aan de bakster hoeven bij de dierenarts wat toch altijd extra stress meebrengt wat in zijn positie doorslaggevend had kunnen zijn.

Er werd duchtig gewerkt aan dit oudje en ja hoor, na een aantal spuiten vocht krikte hij op en begon wat voeding van mijn vinger te likken. De warmtelamp erboven want hij had nog amper 35°c lichaamstemperatuur en dan maar hopen dat hij het haalde. Duches, zoals we hem noemden, hield zich kranig en onderging alles braafjes. Het moet hem goed gedaan hebben.

Hij maakte vooruitgang want ook de eetlust ging erop vooruit en drinken deed hij al deels uit zichzelf. Toch bleven we hem vocht bijgeven om achteruitgang te voorkomen. Zijn oogjes lagen immers nog erg diep want hij had heel wat in te halen.

Op dinsdag 19/05 stond ik aan de grond genageld toen ik telefoon kreeg van een persoon die vroeg naar "hun Bolleke" die zondag zou toegekomen zijn uit 's Gravenwezel. Had dat uitgemergeld beestje een thuis? Jaja,... dat zal wel zijn zeker!? Welke eigenaar kan zoiets laten gebeuren? er flitste vanalles door mijn hoofd; hopen vragen, opmerkingen, ... verwijten. Maar toen bleek dat de mensen gebeld hadden naar hun dierenarts en daar te horen hadden gekregen dat er niks meer aan te veranderen was gezien Bolleke de gezegende leeftijd van achttien had en dat ze afscheid moesten nemen. Het kranige oudje wilde echter nog buiten een plasje gaan doen en verdween uit het zicht... daar begon het grote avontuur.

Het was een blij weerzien en uiteraard wilden ze hun poes graag terug meenemen want hij zag er nu veel beter uit dan wanneer hij zondag verdwenen was. We overlegden echter om hem nog één nachtje "in hospitaal" te laten zodat hij nog wat reserve kon opdoen. Bolleke zou dan woensdagavond naar huis gaan waarna hij nog vier dagen fulltime gezelschap zou kunnen genieten van de familie wat we veel verstandiger vonden. Zo gezegd, zo gedaan en woensdagavond vertrok het oudje huiswaarts met de nodige handleiding en medicatie. We drukten erop geen wonderen te verwachten en toch stilaan voorbereid te zijn op afscheid.

Wat toen gebeurd is, kan alleen een poes overkomen. Eens Bolleke thuis kwam is hij in zijn nestje gaan liggen, heeft liggen spinnen en heeft vervolgens gegeten. Hij legde zich nog in de zetel bij zijn familie waarna hij mee verhuisde naar de slaapkamer bij bedtijd. Om drie uur 's nachts werd hij opgemerkt naast het bed en werd hij direct in de armen van baasje genomen. Daarop volgden nog enkele spiertrekkingen en Bolleke was gone.

We kregen dit bericht de volgende ochtend en konden er eerst niet van over. Mirakels hadden we niet meer verwacht maar zo snel... Bolleke heeft gewacht op zijn thuis. De tranen sprongen ons in de ogen.  Op zo'n moment stel je jezelf de vraag of hij niet beter ineens zondag had kunnen sterven? Maar dan had hij onderkoeld geraakt en was zijn dood zeer pijnlijk en eenzaam geweest.  We hebben dit oudje dan toch nog even kunnen opkrikken zodat hij waardig thuis kon sterven. Dat mag een troost zijn voor ons en zijn familie.

Geen happy end spijtig genoeg maar een verzachte pijn voor alle partijen. Een week later kon de familie van Bolleke niet langer tegen de stilte in huis en kwam ons terug opzoeken. Er was plek in hun hart en huis voor twee ukkies van mama Lisa. Gezien de kleintjes echter nog een weekje extra hier moesten blijven uit veiligheidsoverwegingen omdat we ze in prima gezondheid wilden zien vertrekken, kon de familie daar geen rekening meer mee houden en haalden twee kittens in huis van een buur die blijkbaar niet het verstand had om zijn poes tijdig te laten steriliseren. We werden dus weer mooi beloond voor onze bezorgdheid en correcte handelswijze. Toch zullen we nooit kittens laten vertrekken waar we niet zeker van zijn dat ze het aankunnen;  het verleden heeft ons veel geleerd en dagelijks leren we nog veel bij!

Nu we dit weer hebben moeten ervaren, hebben we besloten enkel nog dieren te "reserveren" mits ondertekend adoptiecontract. Dit teneinde sollen met dieren te voorkomen want gedurende die wachttijd ontnemen we deze beestjes kansen op een goede thuis.

 

"Allemaal oudjes!"

Het is net alsof er nu ook een "oudjestijd" bestaat zoals we reeds "kittentijd" kenden. Zou het de periode van het jaar zijn misschien? Lente, dus grote kuis en alles wat versleten is buiten? Erg radicaal, niet?!

Snoepie's baasje had dit zeker en vast niet gepland want door het overlijden van deze man kwam het oude Teckeltje van vijftien plots in het asiel van kontich terecht. Een hondje dat amper nog wat ziet en hoort heeft daar geen schijn van kans meer wat maakt dat hij hierheen verhuisde.  De eerste dagen had hij het moeilijk om zijn weg te vinden tussen al die viervoeters, maar op de derde dag begon hij zijn draai te vinden. Hij had zich een nestje uitgekozen en probeerde wat slaap in te halen. We hebben Snoepie opgenomen als vaste inwoner maar toch hopen we dat hij nog een kans mag krijgen bij een lieve dierenvriend die hem véél meer aandacht en rust kan geven. === Snoepie werd op 07/03/'09 geadopteerd en was er direct thuis!

Wat betreft de vier seniorpoesjes Sacha, Tijgertje, Cleo en Figaro hebben we het met onze lenteschoonmaak wel bij het rechte eind.  Door verhuis werden de dieren achtergelaten in een bouwval. Het "huis" zou enkele dagen later met de grond gelijk gemaakt worden terwijl de dieren er nog wel zaten. Dankzij de buren zijn deze lieverds nog terecht gekomen. Over de toestand van de dieren en de woonst waarin ze reeds jaar en dag verbleven kunnen we beter niet uitwijden, maar om toch een klein ideetje te geven: alle vier zaten ze boordevol luizen en wormen als ze toekwamen. Aan hun eetlust te zien, vrezen we dat ze ook niet al teveel eten hadden gezien met uitzondering misschien van wat droge brokken die mogelijk dan al beschimmeld waren. Deze beestjes moesten één voor één goed behandeld worden en hebben nog een hele "opkrikperiode" voor de boeg, maar één ding is zeker; Het zijn enorme schatten! Als je ze aanspreekt beginnen ze al te spinnen en te trappelen van genot.  Ook deze lieverds werden opgenomen bij de vaste inwoners, maar ook voor hen hopen we nog een thuis te vinden. Ideaal voor zo'n dier is een rustig gezin waar veel tijd voor hem/haar is.

In tussentijd lopen de kosten op en zoeken we voor hen dringend peters/meters die deze sukkeltjes willen steunen. Elke gift is uiteraard ook steeds heel erg welkom!!

=============   Sacha werd op 08/03/2009 geadopteerd!

 

"Woodje kwam blind toe"

Deze lieve kater werd binnen gebracht bij Canina. Hij werd eerst apart in observatie gehouden in de hoop dat zijn blindheid te wijten was aan een ongeval of aan stress. In dat geval zou zijn blindheid mogelijk van voorbijgaande aard zijn, maar na een week bleek bij dierenartsonderzoek dat Woodje blind was door ouderdom.

Omdat een blinde poes nood heeft aan een rustige omgeving kwam hij hierheen. Weliswaar in de hoop dat hij nog een grote dierenvriend mag treffen die hem een rustige, liefdevolle thuis wil bieden.

In tussentijd hebben we hem hier alleszins opgevangen en trachten we het hem zo comfortabel mogelijk te maken. Wood kwam toe op 19/12/'08 en was na een dag of zes al aardig thuis. Hij loopt voorzichtig de trap op en af en doet zelfs nu en dan zijn wandelingetje door de tuin. Ongelooflijk hoe snel hij zijn weg hier heeft gevonden. Hij kent ook perfect de etenstijden en zit op tijd en stond al rechtop in zijn geliefkoosde mandje met zijn neus in de lucht.

Weer een nieuwe schat onder onze inwoners, al hopen we dat hij toch nog een knusse thuis mag treffen.

“Ilvy heeft nood aan een mirakel”

Op 11 november kregen we het bericht van een adoptant dat in haar omgeving al enkele dagen een jong poesje op een klein binnenplaatsje aan een bloemenzaak zat. Gezien deze plaats enkel bereikbaar was vanuit die zaak gaf de verontruste dame wat voeding zodat het kleintje zeker wat zou krijgen totdat ze het gepakt kregen. Dat zouden de winkeluitbaters zeker doen en zodra ze het kitten gevangen hadden zouden ze haar verwittigen. In tussentijd stelden we voor om een vangbak te lenen zodat ze het diertje makkelijker konden pakken waarna we het hier zouden opvangen. Het bleef een tijdlang stil tot op maandagdagavond 17/11.

Onze adoptant –dierenvriend belde ons verontwaardigd met de mededeling dat het poesje blijkbaar al sinds het begin van de melding in de bloemenzaak had gezeten. Op zich goed zou je denken; dan zit ze alleszins warm… was het niet dat het sukkeltje geen eten had gekregen behalve dan nu en dan eens een Zwamworstje!? De dame die het ó zo goed voor had kreeg de voeding die ze voor het beestje afgegeven had onaangeroerd terug.

Als een skeletje kwam het kleine bange wezentje toe. Op de koop toe had de bloemenmarchant erachter zitten jagen met een bezem. Ze was totaal van de kaart en serieus ondervoed. De eerste maaltijden schrokte ze binnen als een leeuw waarna ze alles uitbraakte. Gelukkig was ze snel haar angst ten opzichte van ons kwijt zodat we haar heerlijk konden vertroetelen. Ze bloeide op enkele dagen helemaal open en begon zelfs wat te spelen. Maar toen sloeg een week later het noodlot toe.

Op maandag 24 november viel het ons op dat ze plots erg futloos werd en dat haar velletje tekenen vertoonde van uitdroging. We begrepen het echter niet direct want ze at als de beste en dronk goed. Toen bleek al gauw dat Ilvy te lang zonder eten had gezeten waardoor ze haar eigen ingewanden deels heeft verteerd om in leven te kunnen blijven. Die eerste dagen hield de adrenaline haar nog actief maar nu ze zich eenmaal thuis voelde en de stress wegebde begon het verval van haar gezondheid.

Omdat Ilvy ons nog steeds met hoopgevende oogjes aankijkt alsof ze smeekt om verder te leven na haar zielige start zetten we alles op alles om haar te redden. Ze krijgt op regelmatige tijdstippen nu kleine beetjes hoogwaardige voeding vermengd met enzymen die de spijsvertering moeten vergemakkelijken. De vraag is maar in hoeverre haar organen aangetast zijn en of er nog voldoende over gebleven is om de voeding om te zetten zodat ze er energie kan uithalen.

We zijn nu woensdag 26 november en Ilvyke eet nog steeds, weliswaar met beetjes maar het blijft in haar gammele lijfje. We houden haar angstvallig warm en proberen haar erdoor te sleuren met knuffels. Wat ons echter wanhopig maakt is het feit dat ze zo goed als gans de dag uitgeteld plat ligt alsof ze alle momenten zal sterven. Maar we houden hoop want telkens we bij haar knielen reageert ze en bekijkt ze ons met die lieve grote oogjes vol vertrouwen.

Het feit dat ze nog steeds in leven is, bewijst ons dat er toch nog iets werkt waardoor alleszins een deeltje van wat ze eet en drinkt nog toekomt.

Er moet een klein mirakel gebeuren om Ilvy terug te zien spelen, dat beseffen we maar al te goed maar we hopen dat onze liefde haar recht zal houden zodat ze zelf moed houdt. Dat moet haar redding worden!

We kunnen niet uitdrukken hoe groot onze teleurstelling is ten opzichte van mensen die tot zoiets in staat zijn. Er werd een oplossing geboden maar door laksheid of wat dan ook voor uitvlucht moet deze lieverd, die blijkbaar al eerst gedumpt werd door een andere bewoner die boven de bloemenzaak woonde, het mogelijk met haar leven bekopen.

Hopelijk volgt eerstdaags nog positief nieuws!

Ilvy is gestorven in de nacht van 26 op 27 november. We hebben het erg moeilijk met het verwerken van het verlies van dit zo lieve, jonge beestje dat de dood werd ingejaagd door vrekken die haar uithongerden. Ze was nog zo jong en kende al zoveel ellende…

Hier werd werk van gemaakt!

Wat iemand bezielt om zo doordacht zoveel dierenleed te veroorzaken? Een antwoord krijg je er niet op als dierenvriend.

Op een voederplek troffen we op 16/10/’08 twee houten bakken aan. Netjes en doordacht ineen getimmerd. In één bak zat een volwassen kattin en in de andere vier poesjes van ongeveer 5 maanden oud. Blijkbaar hadden we geluk dat ze pas werden gedumpt want er lag nog geen ontlasting in de bakken. Ze hadden er even goed drie dagen kunnen staan in weer en wind gezien we die plek niet dagelijks bezoeken. Wel hadden ze enorme dorst en honger. We vermoeden dat het om moeder met kittens gaat maar zeker zijn we niet. Door de stresssituatie wilden ze immers niks van mekaar weten. Hoogstwaarschijnlijk vindt de dader dit nog een diervriendelijke daad… Zo zouden we ze wel vinden, opvangen en zouden wij wel voor ze zorgen. Had hij ze op die plek gewoon los gelaten, lag dat iets anders natuurlijk want dan zouden we ze niet te zien krijgen vanwege hun grote angst en ze pas later vinden als ze op sterven na dood zouden zijn van uitputting. Wat een dierenvriend toch, niet dan?!

Iedereen staat verstomd als ze de bakken zien. Het moet moeite en tijd gekost hebben om die bakken zo ineen te timmeren en al die tijd is die persoon zich heel bewust geweest van wat hij hiermee ging aanrichten.

Zolang er zo’n gewetensloze onmensen bestaan die zulke laffe daden durven stellen, zal er heel wat dierenleed blijven!

 

Hulp kwam net te laat...

Voor die arme sukkel kwam alle hulp te laat.

Op zondag 12 oktober ’08 kregen we via de politie een dringende oproep door van een poes die aan de rand van iemands’ vijver zou zitten te Brecht.

We gingen dadelijk ter plaatse, maar net toen we toekwamen hadden die mensen haar uit de vijver kunnen halen en liet ze haar laatste zucht.

Dit arme diertje had geen enkele kans om te overleven. Het was een langharige poes “geweest” waarvan de vacht vreselijk geklit was. Dit hadden we nog nooit eerder gezien. Pakken van centimeters dik! Dit was het resultaat van héél lang zwerven.

Het diertje moet enorm geleden hebben want tussen die immens grote klitten krioelde het van de maden.

Het is vreselijk dat dit sukkeltje zo is moeten sterven, maar het moet alleszins nu een opluchting zijn.

Eindelijk kan ze rusten.

 

Voor Brando was het vijf voor twaalf

Deze jongen kwam op zaterdagavond 09/08/’08 toe, de avond van de peter- en meterdag. We werden opgebeld door een dame uit Brecht die hem in haar tuinhuis gevonden had. We haalden hem dadelijk op en konden gelukkig nog terecht bij de dierenarts. Veel meer dan de wonde wat uitwassen, kon echter op dat ogenblik niet gebeuren gezien de grootte ervan. De sukkelaar had een rode hondenhalsband aan die onder zijn oksel was geraakt. Het is een wonder dat hij niet vol vliegenlarven zat want heel de borstkast en flank waren één open wonde. Onder zijn oksel had de gesp van het bandje door het schuren een grote diepe wonde veroorzaakt. We haalden dadelijk de vliegeneitjes uit zijn pels in de hoop dat de wonde vrij zou blijven van maden. Brando at bij aankomst twee potjes Sheba op in één keer. Deze grote volwassen kater woog nog amper 2,4 Kg. Na die eerste verzorgingen legden we hem op een wollen plaid in de zetel waar hij dadelijk in een diepe slaap is gevallen.

De dag nadien echter was het alsof hij ons iets wilde vertellen. Toen ik me naast hem zette zag ik de maden krioelen in de wonde. Dadelijk hebben we ingegrepen want dit mocht écht niet lang duren! We lepelden de wonde werkelijk leeg. Vreselijk om te doen, maar hij rekende op onze hulp. Vreemd hoe een mens zijn grenzen verlegt. De lieverd liet het allemaal doen mits nu en dan wat gejammer, maar daar bleef het bij. Gelukkig maar want anders hadden we de klus waarschijnlijk niet zo goed kunnen klaren. Na een viertal spoel-en ontsmettingsbeurten bleken we alle maden eruit te hebben. We bleven echter op onze hoede en kregen zowaar een madenfobie. Overal dachten we maden te zien, bah!

 Een dikke week later begon de wonde dankzij een schitterende honingzalf mooi dicht te groeien. Eens dat volledig gebeurd zou zijn, zou de poot aan de beurt komen want die hing er maar slap bij. Aan de toestand van de wonde was te zien dat hij al zeker een maand zo moest rondlopen. Alle spieren in die poot waren zodanig verzwakt en verstramd. Hij trok die poot voort onder zijn lichaam waardoor hij nu echt wel in de weg hing, maar we koesterden de hoop dat ook dat goed zou komen mits dagelijkse massage. Afwachten maar want ondertussen liet Brando zich niet meer zo goed verzorgen. Gelukkig had hij zelf de wil om verder te gaan; het is een echte vechter. Zoniet was hij er al lang niet meer geweest.

 Wat we nooit verwacht hadden, is dat Brando op 20 september plots op de poot steunde alsof er niks aan de hand was.

Hij droeg zijn voetje naar voren gericht terwijl dit steeds naar achteren gebogen was. We hadden nog net besproken met de dierenarts om binnenkort een verbandje te leggen in de hoop dat de poot dan toch in zijn oorspronkelijke houding zou geraken. Dit was een wonder! Eerst zag je hem nog wat manken, maar ook dat verdween en een weekje later liep hij op en af de trap alsof het de normaalste zaak van de wereld was. We konden ons geluk niet op en hij duidelijk ook niet. Keerzijde echter is dat Brando zich nu weer helemaal “man” voelt en graag de lakens zou uitdelen. Hij is dus vrij dominant, zo blijkt nu.

Hopelijk vindt Brando snel een geschikte thuis waar hij zich niet moet bewijzen tegenover stoere katers zodat hij eindelijk kan genieten van een luxeleventje.


 

Popje, een bijzonder meisje!

Popje kwam bij ons terecht ( 21/03/’08) nadat ze door asiel Canina was opgehaald bij de politie. Ze was op straat gevonden in erbarmelijke toestand; haar vacht helemaal geklit, onder de vlooien en later zou blijken dat dit nog het minst erge was van al. Ze krijste en beet steeds regelmatiger. Kreten die door merg en been gingen en seconden lang aanhielden. Tot onze ergernis konden we niet uitmaken of het ging om pijn of angst. Wel wisten we al van een eerste onderzoek door een oogspecialiste dat ze blind was ten gevolge van uitdroging van de ogen. Van traanvocht was totaal geen sprake meer! Bij grondig onderzoek door de dierenarts bleek dan dat Popje héél wat pijn moest hebben; ze had een oor- en keelontsteking, blaasontsteking, vreselijk slechte en dus pijnlijke heupen en een losse knie. Ze kreeg al een uitgebreide verzorging voor haar ogen wat nu nog aangevuld werd met oordruppels, antibiotica en pijnstillers. Gelukkig ging het vier dagen later al stukken beter!

Ondertussen begon Popje zich helemaal thuis te voelen.

Ze stond te blaffen om te gaan wandelen en lag te rollebollen van genot. Onze dagindeling kende ze al gauw als de beste en ondanks het gemis van haar zicht wist ze ons overal te vinden. Ze wist ook heel snel wat lekker was; neen, voor haar geen gewoon hondeneten meer. Er moet op zijn minst wat kip of paté tussen zitten.

Het liefste wat ze deed was met de auto wegrijden. In het begin liep ze heel de auto rond, maar slim als ze is leerde ze al snel dat ze op haar kussentje moet blijven liggen.

Bij controle door de oogartse werd de oogmedicatie wat bijstuurde. De traanproductie kwam stilletjes aan terug op gang. Uiteindelijk werd Popje geopereerd aan haar rechter oog in de hoop dat we op die manier haar zicht konden verbeteren. Als het zou aanslaan zou daarna het andere oog ook volgen. Spijtig genoeg bleek achteraf dat dit niet veel resultaat opleverde.

Aan de pijnlijke achterhand konden we voorlopig niet meer doen dan pijnstillers geven. Eens de spieren wat meer ontwikkeld geraken, zou ook dat mogelijk afgebouwd kunnen worden. Door al die gebreken toonde Popje misschien oud, maar ze was uiteindelijk nog maar een jaar of twee.

We hadden Popje opgenomen bij onze “vaste inwoners”, maar gelukkig melde zich er een kandidaat-adoptant die er anders over dacht. De dame had er totaal geen bezwaar tegen dat haar gezondheid niet optimaal was en dat haar oogjes dagelijkse verzorging nodig hadden. De lieve hartendief mocht verhuizen op 31/05/’08 naar een knus gezinnetje met twee poezen. Ze wordt er in de watten gelegd en geniet met volle teugen!

Ze had het niet beter kunnen treffen!

 

Berg gedode poezen!

Op 28 mei ’08 werd aan het militair domein op de grens Brecht – Wuustwezel een hoop dode poezen gevonden.
Bij nader onderzoek bleek het om 9 dieren te gaan.
We vermoeden dat het om geliefde huispoezen gaat die nu door hun baasjes gezocht worden.

Daarom doen we een oproep aan iedereen die een poes verloren is om aub te kijken naar de foto. Mocht u denken uw dier te herkennen geef het ons dan aub zo snel mogelijk door.

We zijn dringend op zoek naar de dader. Hebt u zelf geen dier verloren maar hoort u er iets over vertellen, geef het dan aub ook aan die mensen door. Deze dader moet gestopt worden!

 

Drieco

Drieco kwam bij ons wonen in 2000.
Ze was een ongewenst kitten uit een groepje van vier. De anderen kregen al eerder een goede thuis.
Drieco echter was altijd al een buitenbeentje en daarom vonden we het verstandiger om haar hier te houden.
We merkten echter sinds enige tijd dat ze geviseerd werd door een aantal soortgenoten waardoor de sukkel niet meer buiten durfde te komen wat ze voordien zo graag deed.
Zelfs in huis sloop ze soms door de kamer.
Gelukkig merkte een kandidaat adoptant haar op en vond Drieco de ideale thuis. Ze deelt het huis met twee andere poezen en twee hondjes en lijkt het goed naar haar zin te hebben.

 

Nieuws over Mus

Eind goed... al goed! Mus is volledig gezond en wel bevonden en verhuist op zaterdag 10 november naar haar nieuwe thuis.

Voor wie het verhaal van Mus gevolgd heeft, hierbij een mooi vervolg.

Ondertussen werd Muske geopereerd en ... oef! de oorzaak van haar aanhoudende blaasontstekingen is hoogstwaarschijnlijk eindelijk gevonden en zelfs verholpen! Waar we eigenlijk op hoopten was het geval; door een kleine vergroeiing zat er een putje in de blaas waar de urine in bleef staan wat steeds een ontsteking tot gevolg had. Dat stukje blaas is nu weggenomen. Binnen een tweetal weken zullen we -na controle- met zekerheid kunnen zeggen of het blaasprobleem volledig verholpen is. Als Mus effectief genezen is van al haar problemen wacht haar hoogstwaarschijnlijk al een gouden thuis bij mensen die haar verhaal hebben opgevolgd en al geruime tijd in spanning afwachten.

Hierbij willen we iedereen die Muske financiëel gesteund hebben nog eens extra danken!

Schaap Jutte

Schaap “Jutte” werd opgemerkt in een wei door een vrijwilliger.
Bij navraag bleek dat het arme schaap al zeker 4 jaar op die wei stond zonder dat er ooit iemand naar had om gezien… zonder beschutting, eten of drinken. Hij had enkel gras om zich overeind te houden.
De scheerder bevestigde dat Jutte 4 jaar was en dat hij nooit eerder geschoren was.
De uiteinden van zijn wol waren gekruld wat bewijst dat hij zijn eerste lamsvacht nog meedroeg.
Hij kon rustig op adem komen op onze wei tussen de pony's en werd even later gecastreerd.
Zo was Jutte klaar om te verhuizen naar een goede wei, liefst met soortgenootjes. En zo gebeurde: een lief gezin dat zich ontfermt over onder andere een kleine kudde schapen adopteerde Jutte.
Daar staat hij nu te genieten tussen zijn soortgenoten. (zie verhaal adoptant onder rubriek "Geplaatst")

Gedumpt Haantje

Een dringende oproep kwam binnen van een 83-jarige dame uit Malle. Er was in haar tuin een haantje gedumpt en dat beestje maakte heel het terras vuil. Weemoedig vertelde ze dat ze nog amper sliep want ze moest altijd op haar hoede zijn om het haantje tijdig weg te jagen. Haar dochter had immers net het terras komen schrobben en nu was haar grote angst dat haantje-lief al dat werk in 1-2-3 eens teniet ging doen... De dag erop werd de "vuile" jongen uit de boom geplukt door één van onze vrijwilligers. Hij vertoeft nu gezellig tussen de kippen in de ren waar hij lekker vuil mag doen...

Hert verstrikt

Zondagmorgen 16 oktober kregen we een dringende oproep vanuit St.Job.

Op het domein van Kristus Koning zat een hert verstrikt in een voetbalnet. Er had de avond ervoor een heksenwandeling plaatsgevonden waarbij vuurpijltjes werden afgestoken. De reden is dus duidelijk. Het dier lag daar dus al sinds de vorige avond.

Toevallige voorbijgangers hadden het hert opgemerkt en probeerden het los te maken. De poten hadden ze al kunnen bevrijden door het net los te knippen. Het probleem was echter de kop waar niet zo makkelijk aan te komen was.

Peter ging direct ter plaatse en slaagde erin na enkele fikse trappen te hebben gekregen om het dier te bevrijden.

Volle snelheid liep het paniekerige dier de bossen in… mooi om zien!

De dag nadien vernamen we dat de directie van Kristus Koning problemen zou gemaakt hebben over het feit dat er in het voetbalnet geknipt was. Als dat werkelijk zo is, halen we ze in het vervolg uit hun bed op zondagmorgen om een voorbeeld te stellen van hoe het dan wel moet…

Bouwhulp voor poezenren

Een tijdje terug kregen we op een zondag een verontrustend telefoontje van de adoptanten van Rakker en Innoce .

Innoce was ’s morgens terug binnen gekomen met een verlamde achterhand. Wat er gebeurd kon zijn, wist niemand. Maar de onderzoeken logen er niet om… een verminking van de achterste ruggenwervels was overduidelijk.

We hadden het raden naar de oorzaak maar we vreesden allemaal dat dit het werk was geweest van een katlievende mens die niet kon verkroppen dat Innoce door zijn tuin heen liep…

Er volgden spannende dagen want veel meer dan wat ontstekingsremmers geven was er niet aan te doen. Afwachten dus of Innoce nog ooit terug normaal zou lopen. In tussentijd bleef de buitendeur angstvallig dicht gehouden wat vooral Rakker niet begrijpelijk vond. Hem was immers niets overkomen. Maar hun adoptieouders hadden besloten om de twee lieverds veilig binnen te houden tot de tuin volledig omsloten was om poezen binnen te houden. Wij konden dit initiatief natuurlijk alleen maar toejuichen en samen gingen we het volgende weekend aan de slag. Het was mooi weer. Er werd gewerkt want die twee karwaten moesten zo snel mogelijk veilig kunnen genieten! Ondertussen was Innoce gelukkig weer helemaal de oude. Ongeduldig wachtten ze op het moment dat het startsein werd gegeven en dat was rond zes uur ’s avonds. Het geduld van de twee spinners werd beloond met een deftige sprint door de tuin en voor ons werd de dag hard werken bekroond met een lekkere spaghetti.

Eén dag eens goed doorwerken in ruil voor het genot van twee hartendieven die nu zonder enig gevaar kunnen ravotten … zeg nu zelf… dat loont pas echt de moeite!

Bedankt aan de lieve adoptieouders van Rakker en Innoce voor het prachtige initiatief en de lekkere spaghetti.

 

 

 

 

 

 

 

 

Haan terroriseert vrouwtje

Uit St.job kwam deze dringende oproep van een mevrouw, volledig ten einde raad.
Er zat al een tijdje een haan in haar buurt die was achtergelaten bij een verhuis omdat de eigenaar hem niet kon vangen. Op zich niet zo erg zou je denken ware het niet dat hij de poezen van deze mevrouw viseerde en hen met zijn sporen te lijf ging elke keer deze diertjes probeerden een stap in de tuin te zetten.
De vrouw was ten einde raad.
Ze had al enkele keren haar kater moeten laten opknappen door de dierenarts omdat de verwondingen zó ernstig waren.
Ondertussen durfden de arme viervoeters niet meer buiten komen en stonden ze zodanig onder stress dat dit resulteerde in diarree.
Na verschillende telefoontjes kwam ze bij ons terecht.
Peter ging ter plaatse kijken en sprak af om ’s avonds terug te komen als het donker was.
Zo gebeurde. De haan werd met behulp van een ladder en wat boomklimwerk van zijn slaapplaats gehaald. Na het knippen van zijn vleugel hebben we hem ondergebracht in ons kippenhok.
Hij vertoeft nu gezellig tussen zijn soortgenoten en geniet van de luxe om zomaar eten te krijgen zonder ervoor op zoek te moeten gaan. Hij kreeg daar immers geen eten omdat de mensen hoopten dat hij dan wel zou weggaan… ijdele hoop!
Mensen gelukkig, poezen gelukkig en haantje evenzo.