Helemaal vanuit Leuven...
We mogen gerust stellen dat het een miserieperiode is! Normaal is november eerder een rustige maand waarop we de wachtlijst kunnen bijwerken maar daar kunnen we dit jaar enkel van dromen...
Er gaat eigenlijk geen dag voorbij of je zou wel de ene of andere door de telefoon willen sleuren of op zijn minst wensen dat er geen mailverkeer bestond; de maatschappij wordt er niet mooier op! Mensen die je van haar nog pluim kennen maar ons uitschelden voor rot van de straat omdat we hun probleem niet direct kunnen oplossen... om maar iets te noemen. Onredelijkheid troef!
In zo'n periode moeten we onze belangrijkste doelstelling weer voorop stellen, zijnde de sukkels opvangen die in een gewoon asiel totaal geen kans krijgen. Probleem is alleen dat zelfs die dieren momenteel zo talrijk worden aangeboden dat we al in gradaties van ernst moeten denken. kijk maar naar Totto, Niké, Sisca, Mats, Nose, Poko enz...; allemaal nieuwkomers van de laatste weken.
Vandaag, dinsdag 15 november '11, kregen we ook weer heel wat vraag voor opvang van zowel jongere als oudere dieren; het is vreselijk want natuurlijk willen we hen allemaal helpen maar dat is helaas onmogelijk en wie heeft ons in dit geval het hardst nodig? Een gecastreerde kater uit Leuven die werd afgestaan voor euthanasie. Het dier was vier jaar bij de eigenaar die ten gevolge van een blaasontsteking besliste om het dier af te geven aan de dierenarts voor euthanasie. De sukkelaar was helemaal overstuur en voelde zich duidelijk niet goed in zijn situatie, zijnde een zeer stresserende, onevenwichtige omgeving. Hij verblijft nu reeds drie weken bij de dierenartsenpraktijk te Leuven waarvan een dierenartsassistente ons contacteerde met de vraag om hulp. Na enkele besluiten om hem in te slapen kon hij met heel wat spinnende overredingskracht hen op andere gedachten brengen. Bloedonderzoek gaf echter aan dat deze jongen met een gezondheidsprobleem zit dat dankzij medicatie wel onderdrukt kon worden. Vraag is echter welke kant dat verder zal opgaan wat maakt dat hij momenteel niet plaatsbaar is en dus een probleem geeft om bij de dierenarts te blijven. Hoe lief hij ook is en hoe goed hij zich ook voelt: hij heeft er eenvoudigweg geen toekomst. Morgen wordt nog een echo genomen waarna hij hierheen wordt gebracht.
Dus morgen meer nieuws over de Leuvense nieuwkomer...
9 juni '11 : een dag om snel te vergeten
Gelukkig weet een mens 's ochtends niet bij het opstaan wat er die dag te wachten staat want dan had ik dit keer tegen al mijn principes toch in bed gebleven!
Het begon al om negen uur met slecht nieuws van de dierenarts over niet al te positieve bloeduitslagen van enkele inwoners. Even later vertrok ik tegen mijn zin richting Makro om grote "eetinkopen' te doen voor de beestjes. Niet direct de prettigste opdracht maar wel noodzaak als je in 't groot kip enz. wil indoen voor die veeleisende viervoeters.
Welnu, helaas is die voorraad niet ingeslagen want ik geraakte niet verder dan de grens Schilde - Wijnegem. Na 23 jaar autorijden zonder één schrammetje heb ik dan vandaag alle kanten van de weg in een flits zien passeren nadat ik vanuit een linker zijstraat op de Turnhoutsebaan in de zij gegrepen werd. Wat er op dat ogenblik allemaal door mijn gedachten flitste kan ik amper opsommen maar één ding was zeker: ik was blij dat er geen beestjes meegereden waren én dat ik dit zonder schram overleefd had. De auto was iets minder want die kon enkel nog getakeld worden.
En natuurlijk blijft die telefoon rinkelen! Eender wat je doet dat ding stopt nooit of je moet het uitzetten natuurlijk, maar daar ben ik dan weer te plichtsbewust voor... en dat heb ik mezelf vandaag weer een paar keer dik verweten. Dit is wat gebeurd: een telefoon terwijl ik de ongevalpapieren met knikkende benen sta in te vullen met de vraag of we een kitten kunnen opvangen dat gevonden was in Meer. Rustig antwoord ik dat ik mijn best zal doen om zo snel mogelijk iets te laten weten want dat ik dan eerst een pleeggezin moet contacteren. God mag weten wie me die kalmte schonk maar ik was zelfs in staat om tussendoor de pleegmama die ik in gedachten had op te bellen.
Enfin, na een takelrit en de bijkomende miserie geraak ik thuis waar ik neer geploft ben op het gazon en mijn troost kon vinden bij de vele viervoeters die blijkbaar goed aanvoelden dat ik wel wat steun kon gebruiken. Tjonge, wat was ik blij om in de tuin te zitten en wat een prachtig leven hebben we toch... mensen gaan hallucineren als ze in shock zijn... wist je dat. Ik weet het sinds vandaag!
Eens ik wat bekomen was en terug wat klinkende stem kon uitbrengen belde ik de bewuste dame op met het kitten en vroeg haar om even langs ons te komen voor controle waarna ze het naar de pleegmama mocht brengen en wat kreeg ik als vraag... "dat gaat ons toch geen geld kosten hé!" Wat denk je dat er dan door je gedacht gaat?! Inderdaad, dan ga je uit je dak... in normale omstandigheden maar in dit geval heb ik schertsend gemeld dat ze geen schrik moest hebben want dat wij alle kosten dragen als gewoonlijk. Eens het gesprek afgesloten kon ik alleen mezelf uitmaken voor lompe doos want wie neemt nu telefoon op in zo'n omstandigheden en wie zit daar nu aan te denken terwijl je even tijd moet nemen misschien om te ontspannen van wat je overkomen is... ??
Misschien was dit wel de doorslaggevende reden dat ik niet uit mijn daver geraakte en de dokter raadpleegde maar die bevestigde alleen maar wat ik vermoedde; de schok die moet verwerkt worden. De boodschap was "het even rustig aandoen en tijd geven".
Wel ... wie weet doe ik dat morgen wel, maar aan de andere kant: het kleine ukkie van de straat van Meer zit nu toch lekker warm en veilig. Misschien is dat dan weer het beste medicijn om deze dag te genezen... Ik ga nu slapen en morgen sta ik gewoon weer op...
Winie had hulp nodig en is hersteld!
Update 24/05/2011: Winie stelt het super! De wonde is mooi genezen en haar humeur is helemaal opgekrikt. De lieve meid geniet van een wandeling, knuffels, neuzen in de tuin, ... Ze lijkt zowat herboren!
Volgende week gaan we samen op controle bij de oogspecialiste om te kijken of we haar troebele oogjes wat kunnen bijsturen of alleszins kunnen voorkomen zodat ze haar zicht lang kan behouden.
Hier zie je haar met haar truitje aan vlak na de operatie... en daarnaast zie je hoe "slecht" ze zich hier voelt...
========================
Update 18/05/2011: vanmorgen werd Winie tegen 10 uur binnen gebracht bij de dierenarts voor operatie. Het was een grote dag voor haar want eindelijk zou ze verlost worden van veel miserie en pijn... alleen konden we het haar niet uitleggen. Zielig dus.
Omstreeks 15 uur vernamen we dat alles goed verlopen was, maar dat ze best vanmiddag nog zo lang mogelijk moest blijven omdat haar nierwaarden niet al te best waren en ze haar aan een bakster hadden gelegd. De melkklieren aan de kant van het gezwel zijn volledig verwijderd en ze werd meteen gesteriliseerd. Haar tandjes zijn ook getrokken waar nodig -zowat de helft!- en de overige werden gepoetst.
Toen ik haar vanavond ophaalde lag ze nog wat te suffen in de bench, maar uiteindelijk herstelt ze eigenlijk heel goed haar leeftijd in acht genomen. De volgende dagen komt het er nu op aan dat ze zeker niet aan de wonde gaat likken. Ze zal ook nog een dag of vijf antibiotica en pijnstillers krijgen.
Binnen een dag of vijf hebben we een nieuwe Winie in huis! Duimen maar!!
Mag Winie aub op wat steun rekenen van een peter of meter?
===================================================
Hoewel we altijd voorop gesteld hadden om maximum een viertal oude hondjes op te vangen is er sinds vrijdag 20 mei '11 een vijfde bijgekomen. Een telefoontje van asiel Het Blauwe Kruis was voldoende om ons te overtuigen om dat voornemen te herzien.
Dit Shih Tzu - teefje van circa 12 jaar werd in beslag genomen bij een demente dame op leeftijd die totaal niet meer voor haar diertje zorgde. Niet alleen zat ze volledig onder de vlooien en waren haar nageltjes véél te lang, maar ook haar mondje was erg ontstoken en wat het ergste is: ze sleept een gezwel mee aan haar buikje van ongeveer een appelsien groot. Haar pootjes staan krom waardoor ze ook maar moeilijk kan lopen.
Winie is nu twee dagen bij ons en geniet enorm van alle verzorging en aandacht. Woensdag wordt ze geopereerd: het gezwel zal verwijderd worden en haar tandjes zullen meteen gereinigd worden. dat zal voor haar een hele opluchting zijn.
Vanmorgen heeft ze samen met haar vier soortgenootjes een mooie wandeling gemaakt waarvan ze sommige stukjes heeft meegereden in de buggy maar toch heeft ze goed gestapt en ze had er echt zin in en deugd van.
We hopen dat Winie na de operatie verder gezond blijkt zodat ze mogelijk toch nog kans kan maken op een eigen knusse thuis waar ze alle aandacht voor zich mag hebben. Zelf heeft ze er zin genoeg in! In tussentijd voelt ze zich hier alleszins al heel goed.
Wie wil Winie helpen door haar meter/peter te worden?
Tweety is zomaar geen kip!
Niettegenstaande we zelf nooit met enig dier zullen kweken vanwege de vele sukkelaars die reeds rondlopen op zoek naar een goede thuis werden we in oktober 2010 nog verrast door een krielkippetje dat plots tevoorschijn kwam vanonder de struiken met maar liefst 6 kuikens. Zo laat op het jaar is dat geen gewoon zicht en het verbaasde ons dan ook niet dat moederlief het erg moeilijk had om haar kroost warm te houden.
We grepen in en verplaatsten de familie kakel naar de konijnenren waar ze niet lastig gevallen werd door al te opdringerige hanen of platwalsende varkens. Eens de sneeuw dwarrelde bleek al gauw dat de twee van de kleintjes het moeilijk kregen. Voor eentje -ongetwijfeld het zwakste van het nest- kwamen we te laat maar voor het andere kuiken moesten we iets bedenken. Medicatie geven terwijl ze rond scharrelden was voor dit ukkie niet voldoende want we zagen haar dag na dag meer rillen en merkten dat ze niet meer in staat was om met de groep mee te lopen. Er zat niets anders op dan haar binnen te pakken in de warmte want anders zou ze die winterellende niet overleven.
Omdat het allemaal plots snel moest gaan begonnen we met haar in een transportmand op de verwarming te zetten; wat heeft ze daarvan genoten! Toen zagen we pas dat aan één van haar pootjes de nageltjes al bevrore waren. Mits een pijnstiller en de zalige warmte onder haar pootjes zagen we haar bekomen. Met de oogjes toe , zacht tsjierpend leek ze haar nieuwe omgeving best te kunnen verdragen.
Maar toen begon het natuurlijk; na enkele dagen zag ze ons als mama kloek en wilde ze onder onze vleugels schuilen. Probleem is alleen die 50 jagertjes die op de loer liggen want zelfs achter tralies leek dit al hét speelgoed bij uitstek! Een groot binnenhok voor konijnen werd haar onderkomen en enkele keren per dag mag ze eruit. Dan spreiden we een groot laken uit in de badkamer (tja, bij gebrek aan andere poesvrije-plaatsen) en mag Tweety daar een tijdje rondlopen. Ze kent het al zo goed dat ze rond de geplande tijden al zit te wachten; ze zet zich op de arm en laat zich zo op veilige hoogte vervoeren naar haar uitje. Eens daar toegekomen fladdert ze uitbundig met haar vleugeltjes en springt ze op de grond waarna ze enkele rondjes loopt. Eens ze terug wil laat ze zich luidkeels horen.
Allemaal schitterend om zien, maar anderzijds helemaal niet kipgewijs natuurlijk! we hebben getracht om haar terug bij mama en nestgenootjes te plaatsen maar dat werd bijna haar dood. Met zijn allen vlogen ze op het arme dutske af en zouden haar afgemaakt hebben ware het niet dat "mama en papa" op veilige afstand toekeken om haar te kunnen redden. Nochtans was ze zelf erg enthousiast om naar haar gevederde mama te lopen... Erg zielig om zien!
We zijn dus genoodzaakt om Tweety nog apart te houden totdat ze voldoende groot en sterk is om haar vrouwtje te staan. Gezien ze echter niet met kippen opgroeit is de kans groot dat ze nooit tussen "gewone" soortgenoten zal aarden en zelfs niet aanvaard zal worden.
Ofwel zoeken we voor haar iemand die tijd heeft om met haar bezig te zijn, mogelijk iemand die reeds 1 kip heeft die ook niet echt kipgewijs is groot gebracht? Dat lijkt echter niet zo simpel. Een andere mogelijkheid is om haar gezelschap te geven van een ander kuiken van ca dezelfde grootte zodat ze tenminste met zijn tweeën zijn. Maar ook datis natuurlijk niet evident in de winter.
Toch, mocht iemand jonge kippen hebben of een adres weten of indien iemand zich geroepen voelt om Tweety onder de vleugels te nemen... bel of mail dan aub! We willen het de lieve Tweety dierwaardig mogelijk maken.
Poes moest inslapen voor diarree
We kregen een dringende oproep via een vrijwilligster om informatie. Ze had het verhaal gehoord van een poes die 's middags geëuthanaseerd zou worden omdat ze diarree had en haar pootjes vol hingen. Ze had een zestal maanden geleden een aanrijding gehad waarbij ze een bekkenbreuk had opgelopen. Toen liet de eigenaar op aanraden van de dierenarts het dier steriliseren want nog een nest baren met een vernauwd bekken zou natuurlijk niet kunnen. Ook haar staart werd meteen geamputeerd. Verder herstelde ze goed maar nu zes maanden later zou diezelfde dierenarts verklaart hebben dat het beter was om de poes in te slapen gezien er dan niks meer aan te doen zou zijn. Het zou nl een gevolg zijn van de aanrijding... Uiteraard een heel bizarre redenatie en voor ons reden genoeg om toch eerst een tweede mening te vragen. De poes werd afgestaan en via de vrijwilligster naar de dierenarts gebracht waar we ook voor acupunctuur gaan omdat we ineens het dier op de juiste plaats wilden hebben voor mocht het toch iets met de spieren of zenuwbanen te maken hebben; dan zou immers acupunctuur goed kunnen helpen.
Ze kwam helemaal besmeurd aan bij de dierenarts. Heel het transportmandje lag vol ontlasting. De dierenarts nam er dadelijk een staal van en daaruit bleek dat het onverteerd voedsel was. Problemen met zenuwbanen of spieren waren dus meteen uitgesloten. Als eerste behandeling kreeg ze een ontwormingsmiddel en antibiotica om de darmen tot rust te brengen. Ze vloog op haar eten wat vermoedens deed groeien dat er mogelijk een schildklierprobleem zou kunnen zijn. Voor alle veiligheid werd bloed genomen en werd ze zowel getest op aids, leucose. Na twee dagen was er totaal geen sprake meer van diarree; haar ontlasting was perfect!
Enkele dagen later hadden we de volledige bloeduitslag en konden we besluiten dat alles perfect was ... Wat bleek nu? Omi had een grote lintworm die haar waarschijnlijk uitputte en overmatig deed eten. Als die voeding dan ook nog van mindere kwaliteit is dan krijg je natuurlijk een kritische situatie voor de maag en darmen.
Dit was nieuw voor ons! Een poes inslapen voor diarree die dankzij één ontwormingstablet verholpen was... Wat gaan we allemaal nog meemaken?! We zijn in ieder geval heel blij dat we Omi hebben kunnen redden van zo'n nalatigheid die haar dood had geworden. Ze is enorm lief; echt een gezellig poesje! We gaan op zoek naar een liefdevolle thuis voor haar waar ze goed en liefdevol verzorgd zal worden.
(voor foto's: zie onder "ter adoptie")
Deurwaarder trof poes aan zonder eten of drinken
Dinsdag 23/11/'10 werden we opgebeld voor een poes die aangetroffen was bij een uitdrijving met deurwaarder. De huurder in kwestie had blijkbaar al een hele tijd geen huur meer betaald en werd nu uit zijn huis gezet... maar hij bleek al lang verdwenen te zijn. Al wat overbleef was een hoop vuiligheid, rommel en... een poes! Ze was erg blij iemand te zien want de sukkel had noch eten, noch drinken staan. er stond wel een kattenbak die in "enige" tijd niet meer gereinigd was. Hoe lang ze daar zonder eten of drinken heeft gezeten kunnen we alleen maar raden. Ze had in ieder geval serieus honger en is verre van dik.
De deurwaarder wilde haar gewoonweg aan de deur zetten maar gelukkig ontfermde de eigenares van het pand zich over het diertje en zocht naar opvang. Gezien ze hierop natuurlijk niet gerekend had kwam de sukkel toe in een dicht gekleefde wasmand.
Op weg hierheen werd ze eerst nog even gecontroleerd door de dierenarts die de raad gaf om voorzichtig het eten terug op te starten. Verder leek alles ok en werd ze gezond verklaard. Gezien we haar naam niet kennen hebben we haar Mineau gedoopt. Of ze gesteriliseerd is weten we ook niet maar dat kan binnenkort gecontroleerd worden zodra ze zich wat geruster voelt. Momenteel is ze nog erg angstig in deze nieuwe omgeving vol soortgenoten en honden.
Foto's vind je onder rubriek "ter adoptie".
Hopelijk vindt ze snel een liefdevolle thuis!
Oostmalse zwerver brengt zes kittens groot als tweede nest dit jaar
We kregen een melding binnen van de gemeente Malle; een adres waar 1 kattin, 3 poesjes van 6 maanden en 6 kittens van 8 weken zaten. De bewoonster vroeg om in te grijpen want het werd nu stilaan toch teveel. Spijtig genoeg had dezelfde kattin begin van het jaar al een nestje gehad en waren we niet eerder verwittigd. Nog maar eens zes sukkeltjes er bovenop dus! De poesjes van zes maanden zijn normaal niet meer socialiseerbaar en de kittens dat zou er wat van afhangen. We gingen op zondag 21 november ter plaatse en troffen een zeer lieve mamapoes aan met zes bange wezentjes die bij het minste alle kanten opstormden. Toen hun verzorgster hen wat brokjes gaf kwamen ze dan toch heel schuchter toegelopen, maar van pakken of aaien was geen sprake.
We plaatsten enkele vangbakken en na een viertal ritten hadden we moeder, zes kittens en één poesje van het eerste nest. Tot onze verbazing viel het allemaal heel goed mee. Eerst sprongen ze hysterisch alle kanten op en trachtten langs ramen en deuren een uitweg te vinden maar eens ze mama rustig zagen liggen, zochten ze haar allemaal op. Ze hingen op en onder haar en mama? Die ging spinnen eens we haar aaiden. De blikken in de ogen van die kleintjes was prachtig! Mama vond dit ok?
Vannacht hadden ze alle potjes leeg gegeten en hadden ze uitgebreid gebruik gemaakt van de kattenbakken. Nu komt het erop aan om veel tijd met hen door te brengen zodat ze zo goed en snel mogelijk socialiseren. Foto's kan je zien bij de rubriek "ter adoptie". De poesjes worden alvast ter adoptie geplaatst voor in geval een adoptant zelf tijd en geduld heeft om te investeren. Zo zijn uiteindelijk de grijze kittens die veel angstiger waren ook aan een schitterende thuis geraakt.
Laat ons hopen dat ze snel een eigen thuis krijgen. Dat telt ook voor mama want die is superlief! Uiteraard wordt zij nog wel gesteriliseerd maar nu wachten we totdat ofwel haar kleintjes geadopteerd zijn of totdat zij een thuis vindt.
Zaterdag 20 november = dag van de kat...
ook voor Lucky?!
Ja hoor, er is ook een dag van de kat en dat is nog wel op zaterdag 20/11! Lucky mag hopen dat ze daar ook iets van zal merken!?
Haar verhaal is erg lang en vooral erg schrijnend. Op 11 november werd ze gevonden terwijl ze een klem aan haar poot meesleepte. Politie en brandweer sprongen in de bres om dit poesje te helpen. Ze kwam bij een plaatselijke dierenarts terecht die haar eerst wilde inslapen, maar de dame die haar had binnen gebracht wilde daar niet van weten. Er werd dan besloten om haar pootje te amputeren en tegelijkertijd werd ze gesteriliseerd. Gezien alles zich een eind hiervandaan afspeelde waren we totaal niet op de hoogte totdat we gisteren (do 18/11) gecontacteerd werden met de vraag of we dit poesje nu -na een week recuperatie bij de dierenarts!- wilden opvangen. We lieten de sukkel voorgaan op de wachtlijst want dit is effectief een noodgeval. Toen het beestje gisterenavond laat toekwam wisten we niet wat we zagen en roken! Rondom de poot die erg laag was afgezet -aan de elleboog- zat een erg vaste en kleverige plijster die helemaal doordrongen was van vocht; allemaal stinkende etter! Wat moet dat beest afzien!! Ook op haar buik zat zo'n enorme plakkerige bedoening op de wonde van de sterilisatie maar die was gelukkig niet ontstoken.
Het was duidelijk dat er naar dit poesje na de operatie niet meer was omgezien. De klever was er niet af geweest sinds de ingreep. We vernamen van de dame die haar bracht dat het een "wilde kat" was die niet handelbaar was. Zou dat misschien van de pijn kunnen zijn?? Toch raar dat wij haar zo konden aaien en oppakken? We probeerden eerst nog de klever zelf te verwijderen maar toen we hem wat open hadden geknipt bleek dat we heel de wonde open trokken. We besloten dus wijselijk te wachten tot de volgende ochtend en zo snel mogelijk met haar naar de dierenarts te rijden. En zo gebeurde... de dierenarts wist niet wat ze zag; Ze kon de plijsters verwijderen met een lijmoplosmiddel en wat we toen zagen tevoorschijn komen was echt wansmakelijk. Er was geen vel meer te bespeuren; al wat nog overschoot was etter en een papperige boel. Bovendien was de poot veel te laag afgezet wat haar problemen zou blijven geven want ze zou de wonde constant terug open stoten.
Onze dierenarts besloot om haar direct pijnstiller en antibiotica in te spuiten en haar ook aan een infuus te leggen want blijkbaar was ze ook wat uitgedroogd. Rond de middag werd ze verdoofd en werd ditmaal de poot goed geamputeerd ter hoogte van de oksel. Inmiddels (vrij 19/11, 22u) is ze terug thuis en goed wakker. De wonde staat mooi zonder één enkele plijster!! Ze lijkt erg opgelucht.
Lucky heeft tot hiertoe twee maal geluk gekend in haar jonge leventje; eerst gevonden worden met de klem en nu hier terecht komen. Als we haar niet hadden opgevangen had ze het bij die dierenarts zeker niet overleefd. Nu maar hopen dat Lucky een derde keer geluk mag hebben : dat ze binnen kort een eigen knusse en liefdevolle thuis mag vinden.
In tussentijd zoeken we voor haar een peter of meter die haar financieel wil steunen. Wordt morgen, de dag van de kat, ook voor haar een geluksdag? Wie weet...
Voel jij je geroepen om haar of één van onze andere beschermelingen te steunen? Dan ben je welkom op "hun dag", zaterdag 20/11 tussen 14u en 15u30. Alle financiële steun is welkom want het zijn weer erg harde tijden! Ook eten blijft zéér welkom.
Foto's van Lucky vind je op de website onder "poezen ter adoptie".
Kwebbel heeft hulp nodig
Update 19/11/2010: vandaag gingen we nog even snel op controle met Kwebbeltje om zeker te zijn dat alles ok was. Vorige week vrijdag zijn de draadjes verwijderd en was alles al prima genezen. Omdat we nu de indruk hadden dat er wat vocht te zien was, waren we bang voor ontstekingen maar gelukkig onterecht. Alles is prima; het waren alleen maar kortsjes die zich gevormd hadden na het weghalen van de draadjes. Dus niets om ongerust over te zijn. Hopelijk vindt deze superlieve meid snel een thuis!
===========
Update 03/11/2010:
Vandaag werd Kwebbel geopereerd en met succes! Haar rechter oogje was geploft en zat onder de oogkast. Dat werd verwijderd. Tijdens de narcose werd haar neusje goed onderzocht en dat blijkt opgestuikt te zijn waardoor Kwebbeltje door het leven zal gaan met een bokserneusje. Ze heeft de narcose goed doorstaan en is nog aan het bekomen. Binnen een tiental dagen zullen de draadjes mogen verwijderd worden.
==========
30/10/2010:
Zo'n viertal weken geleden kwam Kwebbel toe bij een organisatie in de omgeving van Scherpenheuvel. Het dier had een ingedeukt oog en een dikke neus. Uit de foto's die ons doorgezonden werden konden we min of meer opmaken dat dit kattinnetje aangereden was. Omdat er geen optimale opvang kon voorzien worden door die mensen kwam ze hierheen. op vrijdag 29/10 is ze toegekomen en werd ze enkele uurtjes later door onze dierenarts hier onderzocht. Het oog moet zo snel mogelijk verwijderd worden en de neus zal dan onder narcose nader bekeken worden. de kans is groot dat het puntje van haar neus gebroken is en opgestuikt waardoor ze een verdikking heeft. Daar heeft ze in ieder geval geen pijn of last van. Het oog is echter een ander verhaal want dat moet heel erg pijnlijk geweest zijn en speelt haar nog steeds parten. Nu dinsdag 02/11 wordt ze dan ook geopereerd.
Alle financiële giften voor Kwebbel zijn van harte welkom! Kwebbeltje zoekt ook nog een peter of meter.
Wat waren ook alweer onze voornemens?
24/10/2010:
Tjonge, het waren al helse weken. De herfst heeft zeker zijn tol weer geëist: 3 poezen hebben we moeten afgeven op amper één week tijd. Het zindert na want zoiets kruipt niet in je koude kleren. Niet alleen dat maakte het een zware tijd maar in combinatie met de vele dieren die toekwamen werd het een hele heksenketel. Gisteren, zaterdag 23/10 spande de kroon. Die dag kwamen op tijd van vier uur zes dieren toe terwijl net de dag voordien twee "zware gevallen" waren toegekomen: Een blinde kattin en een kater vol artrose die uitgedroogd en onderkoeld was. Net die dag hadden we 's ochtends Waggeltje bij de dierenarts binnen gebracht voor operatie aan haar tandjes. Waggeltje werd 's middags opgehaald en de seniorkater kon ineens mee om aan het infuus te leggen in de hoop dat hij er nog zou door komen. Hun verhaal? Gevonden.
Zaterdag kwamen er dus nog eens zes dieren toe waarvan we vrijdag nog totaal niet op de hoogte waren. Probleem is dat we ook nog een lange wachtlijst af te werken hebben, maar ook nu weer kunnen sommige mensen ons het mes op de keel zetten zodanig dat er geen andere uitweg lijkt te zijn. En dan zeggen dat we ons daartegen gehard hadden?... Tja, we blijven mensen zeker?!
Tot overmaat van ramp kregen we vandaag, zondag 24/10 nog eens drie kittens toe van amper 8 weken. Een bezorgde man had de kleintjes gevonden op een afgelegen plek waar enkel in het weekend volk komt. De dumper heeft dus goed geweten wat hij/zij deed. Hij is er wellicht van overtuigd dat iemand het niet over zijn hart zal kunnen krijgen om ze in dit rotweer buiten te laten zitten verhongeren. Die tist heeft dan nog gelijk ook. Wedden dat hij morgen recht in de spiegel durft te kijken. Als er nog gerechtigheid bestaat moet die toch aan stukken barsten!?
Het zijn drie super lieve én gesocialiseerde kittens die in je nek kruipen, overal volgen, kopjes en likjes geven. Hoe kan je zo'n schatten nu toch op straat zetten. Wie kan zoiets? Zou het zijn omdat het zwartjes zijn? jaja, alle drie pikzwart. Schitterende stralende poesjes maar ze vergingen van de honger. Ze zijn werkelijk op het eten gevlogen. Ondertussen zijn ze bijgegeten, hebben ze al op schoot gezeten, ons overal gevolgd -hoe klein ze ook zijn,ze gaan zelfs al door de kattenluiken- en beginnen nu stelselmatig in slaap te vallen. Eentje heeft zich op mijn schoot genesteld terwijl ik dit verslag typ.
Ik kan mijn tranen niet bedwingen als ik dit met jullie deel en weer stel ik me de vraag "in wat voor maatschappij leven wij verdomme?" Hoe rot kan je zijn om mensen die zich inzetten voor dieren uit te buiten door misbruik te maken van hun zwakheid "liefde voor dieren". Hoe egoïstisch kan je zijn te denken dat jouw probleem het belangrijkste is en onmiddellijk dient opgelost te worden? Hoe slecht kan je zijn een dier dat totaal afhankelijk is van jou zomaar aan zijn lot over te laten? Zovele vragen die we steeds onbeantwoord moeten laten varen.
Neen, dit is geen pleidooi van iemand vol zelfmedelijden want dan zouden we dit al lang niet meer volhouden zeven dagen op zeven én dag en nacht. Iedereen die zich inzet voor dieren ervaart die oneerlijkheid, die onmacht. Gelukkig is er nog een kleine kern van volharders die zich blijven inzetten voor de underdogs van de maatschappij.
Het is een zegen dat we door mensen gesteund worden die ook gruwelen van dergelijke wantoestanden en uitbuitingen. Zijn al die anderen vergeten dat wij tot de natuur behoren en niet andersom... of zijn ze verblind door de decadentie van hun egocentrisme?
En dan kijk ik naar dat kleine zwarte perfecte lijfje dat ondertussen op mijn schoot ligt te slapen en krijg ik een gelukzalig gevoel over me heen. Wat ben ik blij dat we ze kunnen helpen... En die voornemens om lijnen te trekken en niet meer te ver te gaan die gaan nu weer van start.
Gustje was een noodgeval
We hadden ons voorgenomen om geen kittens meer in de opvang te nemen, maar ze in pleeggezinnen onder te brengen. De belangrijkste reden daarvan is dat kittens te ontvankelijk zijn voor allerlei virussen die in de lucht hangen en het spreekt voor zich dat waar vele poezen bijeen zitten er steeds meer besmettingsgevaar is. Uiteraard willen we dan ook geen risico nemen met gezonde diertjes.
Nu was echter het probleem dat we op zaterdagavond 3 juli een dringende oproep kregen over een gevonden kittentje, vel over been en verkouden. Alle pleeggezinnen vangen reeds -gelukkig maar- "gezonde" kittens op en daar kunnen we natuurlijk geen ziek nieuwkomertje gaan bijzetten. Na heel wat telefoontjes en overleg besloten we dan maar om het ukkie hier op te vangen. Wat had het te verliezen? Ziek was het toch al en als we niets deden zou het dit weekend niet meer overleven. Rond 22 u30 namen we het hooguit 5 weken oude beestje in ontvangst en het was effectief dringend. De verkoudheid op zich viel nog wel mee maar het diertje was deels uitgedroogd en het was inderdaad erg mager zoals telefonisch al gemeld door de vinder.
We konden wat eten in het mondje krijgen met een spuitje. Verder spoten we onderhuids wat vocht op in de hoop dat we dit katertje snel konden opkrikken. Dat leek te werken maar het zijn toch altijd bange eerste dagen. Die eerste nacht zette hij ons twee keer uit bed om te eten; telkens weer met een spuitje want uit zichzelf eten was nog teveel gevraagd. Sinds vanmorgen (zondag 4/7) is het dan heel gretig zelf beginnen eten.
Eén kittentje alleen is zo zielig want hij mist duidelijk een speelkameraadje. Constant mauwen en aandacht vragen omdat hij broertjes/zusjes en mama mist. We zijn vanmorgen dan ook op zoek gegaan naar een enig kitten dat ook lichtjes verkouden was zodat ze mekaar gezelschap kunnen houden en zo vonden we Ramses bij mensen die de zwerfkattencampagne verzorgen in Dendermonde. Hij arriveert deze middag. dan kunnen ze mekaar sterken en zal de genezing eens zo vlot verlopen.
Wordt vervolgd!
Polien in de voetsporen van Partner
We werden opgebeld door een dame uit Oostende die enkele dagen eerder een zwerfpoesje had gevonden met een ontstoken oor. De vraag was of wij het poesje wilden opvangen. Toen we haar vroegen of ze niet dichter bij haar in de buurt met het dier terecht kon, vertelde ze dat niemand haar wilde opvangen vanwege het "probleem".
Toen vernamen we ook dat ze met de vondeling naar de dokter was geweest die gesproken had over een poliep in het oor. Even kreeg ik het erg benauwd want zo'n twee operaties op amper één maand tijd... dat kunnen we gewoonweg financiëel niet aan! Partner mocht dan nog als gekende bewoner bij Het dierenthuisje op heel wat steun rekenen maar dit diertje komt binnen en moet al direct geopereerd worden. De vinder stelde echter prompt voor om voor alle kosten in te staan. Dat klonk heel aardig maar voorzichtig als we geworden zijn durfden we dat toch niet dadelijk te geloven. Aan de andere kant kon de sukkel ook niet op straat blijven lopen en als niemand haar wilde helpen, tja... dan konden wij alleen de oplossing bieden zeker?
We stelden de dame voor om een afspraak te maken bij Anubis waar ook Partner succesvol behandeld werd. Als ze de poes dan toch van Oostende naar hier bracht kon ze daar ineens passeren om alvast de scan en vooronderzoeken te laten gebeuren. Ze stemde dadelijk in en was dolenthousiast dat ze bij ons terecht kon. Liever nog had ze haar zelf gehouden maar wegens astmatische problemen was de hond en kat die ze thuis al onderdak verschaft al meer dan genoeg om te verwerken voor haar gezondheid.
Zo gezegd, zo gedaan... Polientje kwam toe op vrijdag 26 februari '10 nadat ze gepasseerd was voor de eerste onderzoeken. De scan wees inderdaad weer op een poliep in de gehoorgang. De operatie werd ineens gepland op donderdag 04 maart. Alles verliep goed , net als bij Partner. Alleen werd er bij Polien nóg meer verwijderd waardoor het oogje erg opgestuikt was. Een tiental dagen na de operatie ziet alles er al veel beter uit. het oogje zit nog wel een stukje verscholen achter het derde ooglid en het is nu nog even afwachten hoe dat verder zal evolueren. In het slechtste geval blijft dat oogje wat verdoken maar dat is dan nog het minst erge, denken we zo.
De poliep die bij Polien is weggehaald bleek immers kwaadaardig te zijn, maar geen paniek want alles is volledig en mooi verwijderd. Had ze dus niet tijdig geholpen geweest dan had dit verregaande gevolgen gehad! We mogen er niet aan denken dat Polien zou geëindigd zijn als zwerver op straat... Gelukkig zit ze knus en warm binnen en wordt ze omringd met vele liefdevolle zorgen. Hopelijk mag ze snel op een knusse thuis voor zichzelf rekenen bij een grote dierenvriend die haar graag met veel knuffels en aandacht wil verwennen.
We hebben enorm respect voor de vinder van Polien die zelf voor alle kosten van de onderzoeken en operatie heeft ingestaan. Niettegenstaande het haar poes niet was, heeft ze toch de verantwoordelijkheid voor haar genomen. Dat is absoluut niet evident in deze maatschappij waar zelfs eigenaars van dieren zich vaak niet bekommeren over hun eigen dieren.
Bonny werd "netjes" gedumpt...
We kregen de vraag om een Tibetaanse Terriër te herplaatsen zogezegd wegens verhuis. Twee jaar geleden hadden ze Bonny uit het asiel van Wommelgem gehaald maar ze vonden het te zielig voor haar -lees voor zichzelf- om haar terug te brengen op de leeftijd van 11 jaar.
Uiteindelijk lieten we weten dat Bonny eens een dag op proef kon komen om te kijken of we haar zouden kunnen opvangen zodra de verhuis zou naderen; het moet immers klikken met de poezen en de andere honden. Een vrijwilligster haalde Bonny op want het was moeilijk om haar te brengen. Ze zouden haar wel 's avonds komen ophalen. Tot op die dag althans... Bonny kwam toe met de mededeling dat ze ineens mocht blijven als het klikte want het baasje was er zo erg van overstuur dat ze een tweede afscheid te erg zou vinden...
Nee, da's te erg maar haar dumpen op een plek waar ze nooit zelf eens eerst was gaan kijken?! Ze had beloofd om Bonny financiëel te steunen door meter over haar te worden voor de tijd dat ze hier zou blijven. De dag van "proefdraaien" belde ze 's middags nog op met de vraag of ze zeker het juiste rekening nummer had.
Welnu... nooit is er één cent toegekomen van deze ó zo bezorgde eigenares! Niet alleen daarover heeft ze gelogen. Bonny verkeerde volgens haar in prima gezondheid en had alleen een vetbol onder haar rechter voorpoot. Het gezwel aan haar melkklier dat even groot is, heeft ze verzwegen.
Was dat de reden dat Bonny zo snel moest verdwijnen... ze ging geld kosten. Tja, je moet het maar kunnen zeg ik. Bonny is zo'n schat! Zulke mensen verdienen geen trouwe huisdieren.
Triest lot voor Kim
Kimmeke, zo noemde we het blinde en tevens dove poesje dat op 08/10/'09 toekwam nadat ze in een dichtgebonden vuilniszak gevonden werd. Kim was blind en doof maar ondanks alles wat haar was aangedaan begon ze te spinnen bij het minste dat je haar aanraakte. Ze klampte ons vast om toch maar wat houvast te hebben maar vertrouwde ons anderzijds ook. We hadden erg met haar te doen en wilden haar nu zoveel mogelijk stress besparen. We behandelden haar voor een zware verkoudheid waarmee ze toekwam maar die medicatie sloeg spijtig genoeg niet aan. Gevolg was dat de sukkel niet kon/wilde eten. Gedurende een week hebben we alles gedaan om het haar zo comfortabel mogelijk te maken maar uiteindelijk hebben we Kim moeten laten inslapen ten gevolge van nierfalen.
Dit zijn toestanden waar we ons enorm boos in maken. Dit had heel anders gekund! Wie kan zo'n lieve, aanhankelijke poes zoiets aandoen!? Zo iemand mag geen "mens" genoemd worden of ... net wel? Het maakt je moedeloos; we hadden haar zo graag nog een mooie tijd willen geven zodat ze al dat nare kon vergeten. Het heeft niet mogen zijn maar ze heeft ons wel getoond dat zelfs die twee weken haar deugd hebben gedaan.
Deze week zou zwaar en moeilijk worden...
Sylvesters' terugkomst misschien toch een geluk
Sylvester, de zestienjarige lieve kater die twee jaar geleden geplaatst werd bij een dame op leeftijd en terug kwam op 2 september omdat zijn baasje diende opgenomen te worden, diende op 9 september in te slapen. Hij kwam vrij mager toe maar dat kon best zijn door de spanningen die er ongetwijfeld moeten geweest zijn die laatste weken bij zijn vrouwtje. Eens hier toegekomen, vond hij vrij snel zijn draai en liep eigenlijk ogenschijnlijk genietend door de tuin. Na enkele dagen echter merkten we op dat Sylvester niet veel meer at en last leek te hebben in zijn mondje. De dierenarts kwam ten tonele en stelde een groot gezwel vast in de keel. Uiteraard hebben we niet getwijfeld en Sylvester voor verder leed behoed.
We vonden het uiteraard erg zielig voor deze senior dat hij terug moest komen,
maar misschien hebben we hem op die manier toch wel veel pijn kunnen besparen. We maken immers de bedenking dat de oudere me het probleem mogelijk pas veel later zou opgemerkt hebben.
In ieder geval zijn we dankbaar dat hij dan toch die extra twee jaar gelukkig heeft mogen doorbrengen op de schoot van zijn baasje.
Minou mag verhuizen na 2,5 jaar!
04/09/2009:
De échte dierenvriend waarop we al lang niet meer hoopten, is dan toch opgedaagd! Ongelooflijk, maar waar: Minou mag eindelijk verhuizen en krijgt een eigen thuis. De adoptanten hebben ervaring met schuwere poezen en voor hen primeert het geluk van de poezen. Als Minou bij hen los komt en ontpopt tot een kroeler zou dat natuurlijk fantastisch zijn, maar is dit niet het geval dan mag Minou bij hen gewoonweg een rustig plekje uitzoeken. Ze zal er in het gezelschap vertoeven van een leeftijdsgenoot.
Uiteraard zijn we héél erg blij dat Minou deze kans krijgt!
We willen het adoptiegezin extra danken, alsook de meter van Minou die haar financiëel gesteund heeft.
============================== Dit is haar verhaal:===================================
Minou werd aangetroffen als zwerver aan een school te St.Job toen ze ongeveer 6 maanden was. Haar oog zat dicht vanwege een ontsteking. We vingen haar met een vangbak zodat ze de nodige verzorging kon krijgen. Haar oogje was niet meer te redden en werd dan ook weggehaald zodat ze alleszins geen pijn meer zou hebben. Een bijkomende handicap was haar lange haar dat ook al behoorlijk geklit was. We konden Minou onmogelijk terug uitzetten want ze zou haar plan niet kunnen trekken.
In de hoop dat we haar nog sociaal konden krijgen met mensen hielden we haar eerst in een bench. Telkens als we haar probeerden te aaien sloeg ze één keer waarna ze het wel toeliet. Na een kleine week begon ze zelfs te spinnen als ze aangeraakt werd.
Een kleine maand later kwam er -wonder boven wonder- een geïnteresseerde adoptant opdagen die beweerde haar de nodige tijd te zullen gunnen. Ze had alle begrip voor Minou's situatie en had tijd om met haar bezig te zijn. Een maand later echter kregen we telefoon met de vraag wanneer Minou kon terug komen want ze was "nog steeds" niet sociaal, aldus de adoptante.
Ze krijgt nu alle tijd om haar weg te zoeken; sociaal of niet. Minouke zal dus een vaste bewoner blijven tenzij er een échte dierenvriend opdaagt die haar wil nemen zoals ze is. In tussentijd zit ze hier goed en geniet ze van het gezelschap van haar soortgenoten. Vooral van kittens is ze gek. Ze ontfermt zich over hen als een moeder. Zo vindt ze hier dan toch haar draai.
Hopen op een mooie toekomst voor Cliff
Aanpassing 15/08/2009:
Cliff heeft het geluk een grote dierenvriend te treffen die hem onvoorwaardelijk wilde adopteren. Zij zal deze kleine lieverd alle verzorging en liefde geven!
==============================
Een klein poesje werd opgemerkt onder de auto op een oprit. De bewoner probeerde het kitten te pakken maar het schoot schichtig weg. Toen bleek dat het zijn rechter voorpootje meesleepte. De bezorgde vinder vroeg ons om raad want zo'n diertje kon natuurlijk niet op straat blijven zitten.
Met een vangbak werd het vrij snel beroofd van zijn vrijbuitersleventje. gelukkig maar want bij dierenartscontrole bleek dat het pootje reeds enige tijd geleden op twee plaatsen gebroken was. Spijtig genoeg was het niet meer te redden want het pootje was verlamd. Amputeren is de beste oplossing om het dit katertke zo aangenaam mogelijk te maken maar dat kan pas als hij wat groter is.
Cliff is nu ongeveer 12 weken oud en heeft al een bewogen leventje achter de rug, zover is duidelijk. Het is nochtans een enorme spinner eens hij aandacht krijgt, maar telkens hij gepakt wordt is hij angstig. Dat zal nog heel wat tijd vragen. Hij verblijft momenteel bij een pleegmama bij wie hij uren languit op schoot ligt. Hij zal snel terug vertrouwen krijgen. Volgende week komt hij de groep