Hallo,

Het castratiebewijs van Cliff is onderweg met de post.
Met Cliff gaat het ontzettend goed. Hij is een ontzettend lieve poes, vindt knuffelen geweldig en eet graag en vooral veel. Zijn 'zusje' Torres is zijn beste vriend. Ze spelen samen als de beste en kruipen nog af en toe bij elkaar om te slapen. Cliff laat zich erg graag wassen en verzorgen door Torres. Ze kunnen echt niet zonder elkaar. Vreemde mensen houdt hij liever op afstand, maar zodra ze in de zetel zitten beschouwd hij ze als veilig en durft hij zelfs op hun schoot te gaan liggen. Hij gebruikt zijn manke pootje goed, krabt ermee aan de paal, springt goed, loopt de trappen op en af. Hij haalt extra veel kracht uit zijn achterpoten. We laten zijn pootje voorlopig zo, hij ondervindt er naar ons gevoel weinig last van en willen hem een pijnlijke operatie besparen. Moest hij toch problemen ondervinden dan gaan we terug naar de dierenorthopeed.

In bijlage nog enkele foto's van Cliff en Torres.

Groetjes Nele
 

Hallo,

Begin januari hebben mijn dochtertje en ik Tartuf geadopteerd. Ik heb toen beloofd om toch even te laten weten hoe Tartuf het stelt. Het heeft een beetje langer geduurd dan voorzien, maar beter laat dan nooit.
Tartuf is ondertussen al helemaal gewend aan haar nieuwe thuis. In het begin keek ze de kat uit de boom, een beetje nieuwsgierig naar haar nieuwe thuis, maar zonder echt op ontdekkingstocht te gaan. Ze leek redelijk op haar gemak, maar zocht nog niet echt contact. Het is pas vanaf de 2de week dat ze bij ons dat ze voorzichtig contact kwam zoeken. Nu is het een echte knuffelkat geworden. Van zodra er iemand in de zetel zit, komt ze haar knuffeltjes halen.
Ook tegenover Hanel (2,5 jaar) is ze heel tolerant. Als ze geen zin heeft in Hanel haar aandacht, zoekt ze gewoon een rustig plekje op, zonder te blazen of te klauwen.

In bijlage vinden jullie enkele foto's van Tartuf.

Groeten,
Philip en Hanel
 

Dag Sonja en Peter,
allereerst de beste wensen voor 2010 met een hele goede gezondheid voor jullie en alle dieren, veel liefde en veel plezier.

Ik wil jullie ook laten weten dat het bijzonder goed gaat tussen Ramses (Patch) en Tommy. Het gaat zelfs beter tussen die 2 dan tussen Tommy en Blano.

Het begin was zeer moeilijk en dan ben ik ook wat ongerust geweest. Maar eigenlijk is het na de castratie van Ramses alleen maar beter gegaan.
Ze zijn constant samen. Op bed, boven op de verdieping (waar wij nu wonen tijdens de verbouwing), sinds kort ookbuiten.
Ramses is dit weekend voor het eerst alleen (met Tommy) naar buiten gegaan. Hij blijft niet lang buiten en komt uit zichzelf naar binnen.
Dat is ook een hele geruststelling. Ze doen het goed tijdens de verbouwing en blijven netjes boven. Ik heb dan ook een kattenhoek ingericht en daar staat alles wat ze nodig hebben.
Tommy is duidelijk de baas over Ramses en zorgt er ook goed voor. Ze spelen heel veel en slapen samen. Ze roepen elkaar ook en Ramses luistert echt goed naar Tommy. Hij likt het kopje van Tommy af en knuffelt er ook mee. Dat doet Tommy heel goed en hij lijkt ook minder bang als ze samen zijn.
Ramses is ook voor ons superlief. Hij knuffelt ons dag en nacht. 'snachts bijt hij in mijn oren en ligt dicht tegen ons aan. Tommy tollereert dat heel goed.
Blano en Tommy lagen nooit samen op ons bed als wij er ook in lagen maar Ramses en Tommy delen het bed en ons heel broederlijk.

Dus het is voor alle partijen goed afgelopen en we hebben veel plezier in de dolle kapriolen van Ramses.

Heel veel dikke kussen van ons 4 vanuit het poezennest.
 

Dag Sonja en Peter,

Kennen jullie me nog? Ik ben Vikske, maar mijn nieuwe huisbewoners hebben me James genoemd (naar James Bond, als dat geen kompliment is). Ik dacht, ik zal maar even zeggen wie ik ben want kijk eens hoe mooi mijn vachtje geworden is. Toen ik bij jullie vertrok zag ik er niet uit met die kale plekken van mijn allergie en ook zag mijn vachtje daardoor er nogal wat dof uit. Zie het nu eens blinken! Ondertussen zijn ze hier te weten gekomen dat ik vooral allergisch ben aan vis. Het minste viseiwit in mijn eten en ik sta onder de korsten. Het aankoopdepartment in dit huis is dan ook regelmatig aan het vloeken omdat dit niet altijd duidelijk bij de ingredienten staat. Nochtans krijgen we echt wel het beste van het beste hoor, zo staat er nu al een tijdje Hill’s op de plank en dat is echt wel lekker. Ik eet eerst mijn kommetje leeg en dan ook nog wat Nobel niet opkrijgt.

Jaja, ik geef het toe, ik ben ook wel wat bijgekomen. In het begin vloog ik hier op alle eten af want mijn ervaring van het zwerversbestaan is: eten wat je kan! Het probleem is dat hier altijd wel eten staat. En als het potje leeg is, dan zorgt Nobel wel dat het weer gevuld wordt. Dus nu begin ik door te krijgen dat ik niet alles direct op moet eten en wat nog meer is: als ik iets niet lekker vind, moet ik gewoon even snuffelen aan het eten, mijn personeel aankijken en dan ostentatief weggelopen. Raad eens wat er dan gebeurd? Dan komt er ineens ander eten! Fantastisch hé. En jullie mogen best fier op me zijn, ik ben hier de beste als het erop aankomt om eten uit activity boards te halen.

Nobel is hier mijn vriendinnetje. We schieten goed met elkaar op en weet je wat echt ongelooflijk is, toen ik voor het eerst alleen naar buiten mocht heeft Nobeltje me de buurt getoond. Ze bleef de hele tijd bij me wanneer ik in de buurt rondwandelde. Lief hé. Nu is er ook Zelda bijgekomen, maar dat is nogal een karaktertje. Er is af en toe wat spanning en er wordt al eens gediscussieerd, maar we hebben toch een manier gevonden om samen te leven. Wat wil zeggen, Nobel en ik liggen gezellig samen en Zelda ligt ergens anders.

Je zou eens moeten zien hoeveel speelgoed ik hier heb! Vooral de katoenen balletjes en alles met kattenkruid zijn mijn favorieten. Als ik wil spelen, moet ik gewoon met zo’n speeltje door het huis lopen en wat luid miauwen en dan komen ze wel met me spelen. Alleen als ik dat ’s nachts doe heeft dat niet het gehoopte effect. Dan pakken ze het af en verdwijnt het op de kast tot de volgende dag. Dus ik leg nu vaak in stilte ’s nachts al mijn speelgoed in de slaapkamer zodat het klaar ligt om te spelen.

En dan heb ik het nog niet gehad over al die toffe krabpalen hier en ook over mijn ere slaapplaats. Ik lig namelijk in een mandje op het nachtkastje. Soms kruip ik bij in bed, maar die mensen die kunnen nogal woelen in hun slaap zeg. Ik moet zeggen dat ik nog altijd een beetje bang ben als de grote mijnheer vlug komt aangestapt, maar nu lig ik ook al op zijn schoot en ben ik niet meer zo bang van zijn voeten als vroeger.

Maar ik wil hier toch ook eens even mijn klachten uiten. Wat ik totaal echt niet kan apprecieren is dat ik maar even van mijn melk moet zijn en ik wordt hier al direkt in een bakske gestoken en naar enkele dames gebracht die mij dan van onder tot boven betasten. Laatst nog had ik me echt pijn gedaan en ik dacht: ik blijf hier rustig zitten en doe alsof er niks aan de hand is. Hadden ze dat hier toch wel in de mot gekregen zeker. Lap, weeral naar die dametjes en dan van die slecht smakende medicijnen. Bah! Gelukkig ging de pijn dan wel direkt weg, maar ik zie af hoor. Al die inspuitingen die ik nu elk jaar ga krijgen en dan hebben ze ook nog een chip in mijn nekje geschoten... En dan heb ik nog niet verteld over mijn tandverzorging. Dat heb ik echt wel laten merken dat ik dat niet apprecieerde zenne! Al vanaf het binnenkomen in de wachtzaal heeft iedereen mijn luid geklaag kunnen horen! En ik hield niet op tot ze me kwamen halen. Ik heb ze dan eens goed willen vastpakken voor een knuffel, maar kon alleen maar aan de teen in het open schoentje aan....

Ik heb ook een eigen taak hier. Ik verdedig namelijk mijn nieuw huisje tegen alle andere katten uit de buurt. Die komen er niet in hoor. Nobel is me daarvoor dankbaar omdat ze zelf erg bang is van die andere katten. Zelda mag nog niet buiten tot de tuin afgesloten is voor de katten zodat we altijd veilig in de tuin zullen zitten en Nobel de buren niet meer kan lastig vallen door binnen te wandelen. En geloof me, geen vreemde kat wandelt hier nog rustig over de hof! Gelukkig imponeer ik nogal met mijn postuur, lef en gehuil en kan ik zo elk gevecht vermijden. Het heeft ook wel eventjes geduurd voor ik door had dat ik altijd binnen kan. Als het begon te regenen, ging ik in het begin onder de haag schuilen en dan moesten ze me eerst roepen voor ik die haag onderuit kwam. Nu weet ik dat als het slecht weer is, de deur wel op een kier staat tot we binnen zijn.

Dus zoals jullie kunnen horen is alles goed met me en dan ga ik nu maar even op het toetsenbord liggen, wat ook nog een trukje is om aandacht te krijgen.

Groetjes van James, Nobel, Zelda, Wendy en Hugues

Dag Sonja,

allereerst een gelukkig jaar!

Met Tommy, de naam werd intussen veranderd door de kinderen, gaat alles heel goed. Hij had een plaatsje gevonden achter onze ijskast, maar sinds 2 dagen ontdekt hij een groter deel van onze woning. Hij had al een poging ondernomen om kennis te maken met onze Felix, maar die is een beetje onder de indruk van imposante Tommy.
Hij begint vertrouwen te krijgen in ons, maar zoals je ons al zei, geduld is de boodschap. Spelen lukt al, maar hem laten aaien is nog een te grote stap voor hem.
Het manken is ook al over, hij heeft er nog een twee dagen last van gehad. Hij heeft een gezonde eetlust en dat laat hij ons wel horen.
Eens wij zijn vertrouwen winnen, ben ik er van overtuigd dat het een lieve rosse knuffelbeertje zal zijn.

in bijlage enkele foto's van onze 'rossen'.

Stef en Dominique
 

Hey Sonja

zoals beloofd nog eens wat foto's van Syrai
het gaat er zoals je ziet erg goed mee,
mijn laatste pareltje Loki is begin deze week hier komen wonen en ze moet naar hem nog ontdooien maar verder gaat het shitterend!

een heel gelukkig nieuwjaar!

Groetjes Ellen
 

Dag Sonja,

Het gaat heel goed met Evi, alias Marie, dat is haar nieuwe naam!
We kunnen ze alle4 al niet meer missen, zoooo lief dat ze is!
Al van de eerste dag komt ze knuffelen, schootzitten, eet ze flink...
Aan de kindjes heeft ze moeten wennen, maar we zijn nu 2 weken verder en ze slaapt gewoon in de zetel als zij in de living aan het spelen zijn, en ze mogen haar ook strelen. Schootzitten en oppakken is voorlopig enkel voor ons weggelegd :) In het begin lag ze al eens meer te slapen, of gewoon verstopt, boven, onder het ouderlijke bed.
Marieke zou te kampen hebben met een voedselallergie, er werd ons verteld door het pleeggezin dat we best zouden starten met homeopatische voeding, maar ze heeft nog maar 1x overgegeven (ginds minstens 1x/dag) Wij denken dat het misschien louter met stress te maken had, of dat haar maagje nog moest recupereren van.. ocharme.... de vuilbakken :-((

Spelen doet ze niet veel, maar dat begint ook te komen. En de krabpaal is voor haar maar een bizar stuk meubilair, ons Marieke is van mening dat dat nieuwe bed van het baasje en 't vrouwke veel plezanter is!!!
Haar spiksplinternieuwe mooie mandje vindt ze (voorlopig) ook maar niks, laat mij me maar lekker op de warme dons nestelen... (dat voornemen hebben we dus van nacht 1 laten varen)
De eerste dagen vonden we dat ze zo weinig dronk, en ze vroeg om te mogen drinken van het kraantje, dat hebben we nu maar afgebouwd.... toch wat raar eigenlijk, zo'n poes dat om de haverklap in de lavabo springt... wilden drinkfontein aanschaffen, maar nu drinkt ze eigenlijk meer en meer toch van haar drinkenbakje...

Vermits ze zo vaak zielig miauwt aan de deur hebben we een lesje gekocht waar we al mee "op stap" zijn geweest, voornamelijk in de tuin. En ook dat vindt ze geweldig, het is een droom van een poes!!!
Bedankt!
 

dag sonja

hartelijk dank voor de fijne kerstwensen.
Ons Troesjke(Rijkje)floreert als de beste met al haar ouderdomsmankementjes. Ze is nog steeds de madre madone en -afgezien van het nodige geblaas-kunnen we ervan uitgaan dat ze met ons Witsjke hun plaatske onder de zon hebben gevonden.

Op zich snap ik niet waarom jullie geen subsidie krijgen. Jullie doen meer dan een asiel...ons Troesjke was dan stellig kansloos terwijl dankzij jullie ons gezinneke een schat van een poes rijker is enne ons Troesjke de koning te rijk.

Hopelijk kunnen we haar nog jaren koesteren.

Lieve wensen aan jullie beidjes en alle viervoeterkens.

Tot slot. Jullie inzet en engagement is met geen woorden te beschrijven...het geeft een hartverwamend gevoel...

Linda Bert Jelle

een dikke poezeknuffel van Troesjke en Witsjke
 

Hallo Sonja en Peter en alle poezekes van het dierenthuisje

Eerst en vooral een voorspoedig 2010 met hopelijk niet teveel dierenelende.
Als de grootste van de drie zal ik "Arno" even het woord nemen.
De kerstman is hier ook langs geweest en heeft voor ons weer een nieuw lekker warm kussentje gebracht.
Het vrouwke is met de kerst enkele dagen weg geweest maar haar vriendin Vivy komt dan voor ons zorgen en daar genieten we van.
Toch zijn we blij als het vrouwke terug is hoor. Ze heeft ons al verteld dat de vakantie van 2010 er hier een vriendin van het vrouwke komt inwonen en voor ons alle dagen zorgen. Als da ni goe is!!!!
Zoals jullie al weten ben ik een echte babbelaar en nu heeft men broertje Timi dit overgenomen. Er wordt hier wat af gebabbeld hoor.
Timi zit 's morgens op de keukentafel te wachten om zijn ochtend praatje te doen. Terwijl het vrouwke van haar tasje koffie (probeert) te genieten zitten we constant aan haar oren.
Das een heel ochtend ritueel hoor ...Moorke niet vergeten! We doen met ons drietjes ons best hoor..blijkbaar wordt het vrouwke dat niet moe...zij antwoord en dan kunnen we beginnen aan het knuffelen!!!
Ze zegt vaak dat wij heeeeel brave poezekes zijn. Zelfs als we door het huis hollen en plezier maken vindt ze ons
nog steeds super lief.
En we kunnen hollen hoor! Alle stoelen, zetels en tafel moet er aan geloven.
Sinds een week of twee staat er hier een rare boom in de huiskamer met allemaal ballekes die in het begin
ons steeds riepen om met te spelen. Maar na een tijdje hadden we begrepen dat we er moesten afblijven.
Nu gaan we nog wel eens met zijn drietjes kijken en onder de boom loeren maar we blijven overal af hoor.
Alleen de bandiet Moorke die durft 's nachts wel eens een balleke uit de boom halen en dan horen we dat
rollen...zit hij daar mee te spelen tot het onder de zetel ligt...al bij al begrijpt het vrouwke wel dat al die ballekes onze ogen uitsteken en is ze niet echt boos.
Wij zijn hier dolgelukkig. Als we een dikke knuffel krijgen zegt het vrouwke steeds dat ze niet meer
zonder ons kan.
Ondertussen is het al vier jaar geleden dat we hier als kleine bollekes toekwamen. We vergeten nooit de goede
zorgen die we bij jullie kregen. We denken samen met het vrouwke vaak aan het dierenthuisje waar zoveel poezekes wachten
op een warme lieve thuis.
Voor al deze poezekes....een nieuwe thuis voor 2010 en voor jullie hopelijk niet teveel zorgen in het nieuwe jaar.
Poezenknuffeltjes
Arno, Timi en Moorke
- bijgevoegd nog enkele fotokes
 

Hey Sonja,

zoals beloofd, kerstgroetjes van Sira, nieuwsgierige groetjes van Fien en tja hoe kan het ook anders luie groetjes van Dikkie

Groetjes
Ilvy