We vragen ons echt steeds meer af hoe lomp sommige mensen zijn te denken dat we hun zo doorzichtige leugens geloven! Vandaag kwam een telefoon binnen van een man die zogezegd een poes had gevonden die mankte. Bij navraag via telefoon wist hij al wel te zeggen dat het om een ongecastreerde kater ging. Hij was pas komen aanlopen en was nooit eerder gezien. Ook had hij op die korte tijd al alle buren enz. geïnformeerd en het poesje was bij niemand gekend. Toen we vroegen of hij sociaal is naar mensen, kregen we het antwoord dat hij dat eerst niet was maar ondertussen wel… en dat allemaal op die enkele uren deze ochtend!?
We speelden het spel gewillig mee en gaven aan dat hij het diertje mocht brengen. De oom zou het brengen en inderdaad een uurtje later stond een man aan de poort met een dichtgekleefde kattenbak (geen transportmand!) waarop de stickers van de winkel nog kleefden. De sukkelaar, een poesje van ca 20 weken, zat helemaal onder de urine. Er lag enkel een doorweekt stukje keukenpapier in de bak. We mochten de bak houden…
Natuurlijk was het hun kat niet toen we nogmaals navraag deden want ze gingen niets betalen. We hebben het poesje direct een pijnstiller gegeven en na een uurtje liep hij alweer veel beter. Woensdag wordt hij gecastreerd en gechipt. We noemden hem “Asthor” , god van de donder. Dat die zijn werk maar eens doet ten opzichte van de sukkel die weer eens dacht dat we hem geloofden!
De bak waar Asthor in toekwam:
