Mitzie kwam bij ons toe op 27 februari 2025 als twaalfjarige King Charles. Ze kwam er plots alleen voor te staan toen haar baasje naar een tehuis moest verhuizen. Helaas kon haar verzorger al enige tijd niet meer de beste zorgen toedienen zodat haar vacht en nageltjes dringend verzorging nodig hadden. Haar pootjes toonden duidelijk tekenen van artrose maar dat nam niet weg dat Mitzie, weliswaar kreupel lopend, toch genoot van haar dagelijkse stapjes in de tuin. Af ent oe een korte wandeling zat er ook nog wel in.
We ondersteunden haar met maandelijkse Librelaspuiten wat heel duidelijk resultaat gaf. Mitzie kon nog goed haar plan trekken. Enkele maanden later gaven we haar extra pijnstilling want het laatste wat we wilden, was dat ze pijn had. Wandelen deden we voortaan in de buggy met af en toe een kort plasmoment.
Mitzie genoot van die aandacht. Ze hoefde maar te blaffen en ze werd op haar wenken bediend. Helaas kwam het tot een punt dat haar voorpootjes zodanig vervormd waren dat ze op haar elleboogjes liep. Het tij keerde nu wel heel snel want dit deed wel pijn en hier was geen medicatie tegen opgewassen. Toch gingen we nog te rade bij twee specialisten die de raad gaven om zeker niet meer operatief iets te doen, dan wel eventueel te informeren naar ondersteuning via een loopkarretje of steunverbanden. Daarom gingen we te rade bij Pro-for-paws waar we een harnasje aanschaften zodat we haar konden ondersteunen om haar plasje te doen. De dame stelde voor een prijsofferte te maken voor een loopkarretje op vier wieltjes. Dat was immers nodig omdat ook haar achterhand haar volle gewicht niet meer kon dragen.
Ondertussen oefenden we met het loopharnasje wat geen succes was. Mitzie wilde geen stap zetten. We schaften dan een ander harnasje aan dat volgens ons comfortabeler zat maar ook dat werkte niet. Met z’n allen hebben we allerlei oplossingen zitten bedenken maar steeds weer moesten we met pijn in het hart inzien dat we Mitzie niet meer konden helpen. En natuurlijk werd ze ook dikker doordat we haar verwenden met lekkers terwijl ze haast niet bewoog. Het was zover gekomen dat Mitzie voor alles wat ze wilde een blaf liet en wij voor haar sprongen. Een blaf voor een plasje of kakje, een blaf om water te drinken, een blaf om een koekje, om eten, enz. We namen haar overal mee naartoe in de buggy zodat ze niet alleen hoefde te zitten. De poets op het terrein deed ze helemaal mee in haar buggy.
Nog maar pas hadden we haar verhaal in het laatste ledenblad gedaan waar ze trouwens schittert op de voorpagina. We wilden het haar zo graag gunnen: een loopkarretje dat haar terug wat vrijheid zou geven… het mocht helaas niet zijn.
Na enkele keren overlegd te hebben met de dierenarts namen we dan toch gisteren de erg zware beslissing om Mitzie te laten rusten. Het pijnlijke was dat ze in haar hoofdje nog heel jeugdig was en ó zo graag wilde spelen en rennen. Ook haar bloedwaarden waren allemaal nog prima voor haar leeftijd. Dat maakte de beslissing zo erg zwaar om te nemen, maar het was gewoonweg niet meer dierwaardig. We maakten samen nog een buggywandeling in de ochtend met de zonnestraaltjes op haar hoofdje.
Omstreeks de middag is Mitzie, in het bijzijn van haar geliefde verzorgers, op één van haar geliefkoosde plekjes in alle rust in een diepe slaap gevallen. We zullen Mitzie voor altijd in ons hart meedragen. Een onuitwisbare pootafdruk op ons hart liet deze lieverd na. We groeten een extra ster aan de hemel…🌟
