Mia

Update 08/02/2019: gisteren 7/2 ging Mia op controle bij de oogarts. De draadjes waarmee haar ooglid dicht genaaid was om het laten genezen werden verwijderd en daaronder bleek een gezond oogje te zitten! Goed nieuws dus! Dat is alvast één zorg minder.

Mia ziet ons nog steeds niet graag komen behalve dan wanneer we haar eten brengen. Na het vangwerk om haar naar de dierenarts te brengen, is dat er zeker niet op gebeterd. Het zal nog heel wat tijd vragen maar we verwachten wel dat Mia vroeg of laat toch toenadering zal zoeken, maar het zal eerder laat dan vroeg zijn.  Het belangrijkste is dat we haar nu niet meer moeten lastig vallen en ze verder rustig kan genieten van een zorgeloos leventje.

==================================== 

Een
bijzonder poesje, die Mia! We kregen de vraag om dit zwervertje op te vangen.
De mensen in wiens tuin ze haar heil zocht, vroegen hulp aan een dame die zich
ontfermde over de plaatselijke zwerfpoezen. Volgens hen was het poesje
aangereden want ze kon niet lopen. Gezien ze twee honden hadden die geregeld de
tuin doorrenden, vreesden ze voor haar leven.

Het
slachtoffertje verhuisde even naar de dame die zich haar lot aantrok en
vervolgens ging ze op zoek naar een plek waar Mia terecht zou kunnen. Het
beestje was toen ook erg verkouden, aldus haar verzorgster. Op het ogenblik dat
ze ons opbelde, was ze net bij de dierenarts geweest voor het verzorgen van het
oog want dat leek zwaar ontstoken. Hij vermoedde dat het geperforeerd was en
gaf de raad om twee weken later terug te komen. Dan zou hij kunnen zeggen of
het oog er al dan niet uit zou moeten. Erg begaan met het lot van het zwarte
kattinnetje, zei de dame: “zal ik haar nog twee weken hier houden en eerst
terug naar de dierenarts gaan?”

Ik vroeg
haar om dat vooral niet te doen maar zo snel mogelijk een afspraak te maken met
de oogspecialiste waarna ze haar hier kon afzetten. En zo gebeurde: de dag na
ons telefoontje had ze al een afspraak met Gerlinde Janssens kunnen bekomen.
Het oogje was gelukkig niet verloren. Ze naaide het gedeeltelijk dicht zodat
het kon herstellen en drie weken later moet ze dan terug om de draadjes eruit
te halen en de toestand te evalueren.

Diezelfde
dag, 29 december, kwam Mia’tje aldus toe. Om haar nog even goed in het oog te
kunnen houden en haar beter te kunnen inschatten, plaatsten we haar in een
unit. Eten leek ze alvast te doen maar bewegen deed ze niet. Het was ons dus
nog altijd niet duidelijk hoe ze liep. Ons was gezegd dat ze niet kon lopen,
maar dat konden we gewoonweg niet zien. Als angstig zwervertje bewoog ze geheel
niet en haar pakken was niet aan te raden. Ze blies en krauwde zodra we in de
buurt kwamen. Dus besloten we haar rustig te laten doen.

Twee dagen
later konden we haar overbrengen naar de Snoezel zodat ze toch al in een
huiselijkere omgeving zat.  Ook nu weer
verhuisde ze van plek, enkel als we het niet zagen. Uiteindelijk zagen we haar
dan toch wat passen zetten en toen bleek dat ze wel degelijk kan stappen maar
het lijkt alsof ze door haar pootjes zakt. Het is net alsof ze sluipt maar voor
zover we al konden zien, heeft ze gewoonweg te korte poortjes. Geen aanrijding
dus maar geboren met een afwijking?

Begin februari moeten we haar pakken om naar de oogspecialiste op controle te gaan en
dan gaan we ineens een RX laten nemen zodat we meer te weten komen. In
tussentijd krijgt ze de ruimte en tijd om wat vertrouwen te winnen in haar
nieuwe omgeving en mensen wat als angstige zwerver niet evident is.  Binnenkort is het mysterie van de eigenaardig
lopende poes hopelijk uitgeklaard.

Is er
iemand die dit bijzondere poesje wil steunen door haar meter of peter te worden
aub? Verwacht niet direct een kopje uit dankbaarheid maar wie weet komt dat
ooit…