Tinneke

zaterdag 26 oktober stond een man aan de poort met een klein doosje. Helemaal overstuur verontschuldigde hij zich om het zomaar binnenvallen zonder verwittigen maar nu had hij toch wel een probleem… Een klein doosje werd me toegestoken. Daar kon geen volwassen kat in zitten!

Uit angst dat het beestje direct zou opspringen als ik het doosje opende, deed ik het heel voorzichtig een klein stukje open. Oh jee! Een hoopje vacht van amper drie weken lag op de bodem te kronkelen.  Direct gingen we aan de slag want de oogjes zaten helemaal dicht en stonden bol. Even vreesden we dat de oogjes verloren waren maar toen we ze probeerden te openen met lauw water spoot de etter eruit. Gelukkig zaten daaronder mooie, blinkende oogjes.

We haalden snel een zakje kittenmelk uit de voorraad voor noodgevallen en gingen aan de slag. Oef! De papfles werd direct aanvaard door de kleine Tinneke.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en ze is al 60 gram bijgekomen en weegt nu 310 gram. Natuurlijk wordt ze hier op handen gedragen door menige tweebener maar ook poes Moppie bemoederd haar af en toe. Alle hulp is immers welkom om dit sukkeltje zo sociaal mogelijk te laten opgroeien. Het is altijd triest als zo’n jong leventje zonder mama en nestgenootjes moet groeien. De eerste dagen mauwde ze geregeld luidkeels maar ondertussen is ze het nieuwe leventje helemaal gewend én wij zijn al aardig gewend aan haar.

Ze lijkt wel gezonden door onze overleden Gracia om onze pijn te verzachten. De tranen om haar worden geblust als we Tinneke zien spelen en kronkelen.

Tinneke bij aankomst nadat we de oogjes gereinigd hadden:

Tinneke nu: