Turner

 

Woensdag 21 januari 2015 is weer een dag om niet snel te vergeten. Alle werkplanning verdween in het niets na een drietal telefoontjes. Allemaal dringende oproepen voor poezen die snel een schuilplek nodig hadden.

Eén van die oproepen kwam vanuit eigen regio; het klonk ernstig en vrij emotieloos. Volgens de melder zat er al twee dagen een poes aan het keldergat waarvoor ze al menig asiel én de gemeentediensten had gebeld maar niemand wilde dat dier komen halen. De vraag luidde of wij wilden komen want hij kon er niet blijven en hij kreeg geen eten. Ondergedompeld in massa’s werk wat sowieso al een hoop achterstand had opgelopen, vroeg ik om een uurtje geduld waarna ik verder bericht zou laten. Gelukkig konden we kort daarop even vrij maken om ter plaatse te rijden en laat dat nu het geluk van deze sukkelaar geweest zijn!

Een ros poesje zat buiten in de kou, onderaan een draaitrap. Hij liet zich makkelijk benaderen en gewillig oppakken. Gezien we toch nog een poes moesten ophalen die ondertussen door iemand afgezet was bij de dierenarts, konden we hem meteen laten controleren. Toen bleek al gauw dat dit beestje zeer dringend hulp nodig had. Zowel zijn dijbeen als zijn heup leken gebroken.
We namen direct contact op met specialist Bart Verdonck die Turner vervolgens opereerde. Toen pas werd zijn toestand helemaal duidelijk: gans de linker kant van zijn achterhand zat vol hagel; hij was dus beschoten. De operatie duurde wel vier uur en half! Het scheenbeen dat versplinterd was, werd met een pin en draad verbonden. Vervolgens werkten ze aan het bovenbeen waarbij ze voor de verrassing kwamen te staan van een extra barst in de heupkop. De chirurg vertelde dat ze zich eerst door een hoop splinsters moesten werken alvorens daaraan te geraken. De heupkom werd niet gelijk verwijderd (wat goedkoper had geweest), maar werd gehecht met véle, véle pinnetjes.

En dan revalideren… 6 weken bench was het verdict. De eerste dagen bewoog hij zich gelukkig niet, wat ook wel betekende dat hij vaak gewassen moest worden omdat hij in zijn ontlasting lag. Na een weekje had hij geprobeerd om zelf op de kattenbak te gaan en zat hij al rechtop. We beleefden een klein euforisch moment toen hij enkele dagen later op vier pootjes stond. Turner bleek een verstandig kereltje want wanneer hij voorzichtig rondliep, steunde hij niet op zijn pootje en probeerde hij ook nergens op te springen. Hij kende perfect zijn beperkingen. Daarom vroegen we de dierenarts of zijn spalk er niet al eerder af mocht, en dat kon gelukkig.

Om de zware medische kosten van dit alles te dekken was er ondertussen een inzamelactie van oud papier en een sieradenverkoop te Merksem, naast natuurlijk alle gulle giften en steun van meters en peters. Ook de dierenartsen die Turner behandelden rekenden gelukkig enkele dure kosten niet aan. Waarvoor allen dank!

Een maand na zijn operatie gingen we ook naar een dierenarts in Kontich voor frequente acupunctuurbehandelingen. Daardoor boekte Turner zienderogen vooruitgang. Hij begon nu ook voorzichtig op zijn pootje te steunen en kreeg er terug gevoel in. Dat uitte zich verder door wandelingetjes in de tuin, jagen achter een balletje, op een krabpaal van 2m hoog klimmen, en bovenop de keukenkast springen.

RX platen hadden in tussentijd echter aan het licht gebracht dat de heup, in tegenstelling tot het scheenbeen en het dijbeen, niet aan het vergroeien was, wat zou betekenen dat de heupkom alsnog moest verwijderd worden. Lange tijd hadden we nog hoop dat daar alsnog beterschap in zou komen, maar helaas. In juni 2015 moest Turner terug onder het mes voor het (gelukkig maar deels) verwijderen van de heupkop. In vergelijking met alles wat hij al ondergaan had, was dit echter peanuts.

Het is haast niet te geloven dat hij zo goed recupereerde en terug kan lopen en springen. De poot was immers totaal verbrijzeld en nu gebruikt hij die weer ten volle: springen, krabben, lopen en dat alles met vier poten. Maar als je dacht dat Turners ellende daarmee afgelopen was, denk je verkeerd. Een jaar na zijn aankomst bij Het dierenthuisje stak een nieuw probleem de kop op.

In februari 2016 moesten we Turner namelijk met spoed naar de dierenarts brengen voor een verstopping van de unrineleider. Daar werd hij dadelijk onder narcose gebracht en gesondeerd om het blaasgruis weg te halen. De struviet kwamen echter al gauw weer terug en daarom werd vervolgens een katheder geplaatst zodat hij alle kristallen zou kunnen uitplassen. Maar ramp boven ramp: ook de katheder raakte verstopt! Het arme beestje had zoveel pijn dat hij ons krabte toen we hem probeerden te troosten, wat hij zelfs niet één keer gedaan heeft toen hij met die vreselijke pijnen van zijn poot zat…

Zo kon het natuurlijk niet langer en de dierenarts nam onmiddellijk contact op met een gespecialiseerde dierenarts uit Meerhout om Turner zo snel mogelijk te opereren. Een penisamputatie was onvermijdelijk. Het werd uiteindelijk een zware ingreep want niet alleen moest hij de penisamputatie ondergaan, ook zijn blaas moest noodgedwongen open gesneden worden gezien de katheter was afgebroken. Daarna was het even bang afwachten of dit alles hem ook effectief van zijn plasproblemen zou afhelpen. Dat is gelukkig het geval: Turner loopt weer vrolijk rond zonder verder problemen.