Vicky

Vicky kwam op 15 januari 2008 bij ons terecht nadat we een oproep kregen van een dame uit onze gemeente met de vraag of we plaats hadden voor een onderkomen poes die bij haar was komen aanwaaien. We gingen kijken en schrokken van de toestand van deze "onderkomen" poes.

Meestal overdrijven de mensen in hun beschrijving, maar deze dame had gerust wat preciezer mogen zijn. Het was een geraamte met wat geklitte grijs-zwarte vacht eraan en een kopje zo zwart als pek, oortjes inclusief. Uiteraard hadden we plek voor dat sukkeltje. Toen we ze thuis uit de mand haalden begon ze dadelijk te spinnen. We konden het écht niet laten om haar behalve de standaard ontworming en ontvlooiing toch alvast een eerste deftigere opknapbeurt te geven. Je zag gewoon aan haar dat ze doodongelukkig was in haar vuil tenuetje. Heel het hoofdje werd "gewit" ... het was zowaar een witte poes! Zonder haar te moeten tegenhouden konden we haar zelfs scheren.Ze genoot ervan!

Daarna een lekkere maaltijd waarvan ze smulde, hoewel het al snel duidelijk was dat ze pijn had bij het eten. Om dan uiteindelijk voldaan in slaap te vallen op schoot.

De volgende ochtend gingen we op controle bij de dierenarts en dat was geen overbodige luxe. Een grote zweer op haar tong zorgden alleszins al voor een eerste mondkwaal. Maar dat was niet alles. Eigenlijk zit Vicky in slechte papieren. Door haar onderkomenheid was ze reeds gedeeltelijk uitgedroogd.

Nier- en leverwaarden waren slecht. Het hart gaf geruis aan en haar polsslag was veel te hoog. Ze kreeg antibiotica voor haar mondje en hartmedicatie in de hoop dat dit haar alvast wat zou opkrikken. Indien haar toestand het dan later mogelijk zou maken, zouden haar tandjes getrokken worden zodat de pijn in haar mondje voor ééns en voor goed voorbij zou zijn.
En dat ging goed! We waren zo gelukkig; we zagen Vicky openbloeien en echt genieten van de luxe van een zetel, de warmte en aandacht. Allemaal dingen die ze waarschijnlijk nooit gekend had of toch alleszins al lang niet meer kende.

Sinds donderdag 30/01 ging het echter wat minder goed. Vicky leek terug pijn te krijgen in haar mondje en de eetlust verdween. Vrijdag gingen we dan ook direct terug op controle bij de dokter die haar opnieuw medicatie en nu ook een pijnstiller voorschreef om het haar wat comfortabeler te maken. Dit keer waren we vast besloten haar tandjes te laten trekken zodra ze terug wat aangesterkt was.
Zolang hebben we echter niet kunnen wachten want op maandag 4/02 was er weinig of geen verbetering en haar toestand ging achteruit. Ze had natuurlijk weinig of geen reserve. We besloten in samenspraak met de dierenarts dat ze daags erna geopereerd zou worden. Vicky had niets te verliezen want op deze manier zou ze op korte tijd sterven van ondervoeding en uitdroging.

We brachten haar dan ook vandaag, 05/02 naar de dierenarts voor de extractie van haar tandjes. We hadden er echt grote vrees voor en terecht...
Met heel veel pijn in het hart moeten we dit trieste nieuws brengen: Vicky is een half uurtje nadat ze uit de verdoving van de operatie gekomen is, bezweken. Ze had veel bloed verloren en dit samen met haar zeer onderkomen toestand is het haar teveel geworden.

We wisten dat het een serieus risico was, maar zonder de operatie hadden we haar met 100% zekerheid moeten afgeven binnen dit en enkele dagen en had ze uiteindelijk mogelijk nog afgezien. Het doet ons heel erg zeer maar we zijn wel zeker dat Vicky nu een pijnloos is heengegaan en dat ze tot vanmiddag in de dokterskamer op mijn schoot lag te ronken van genot.
Ondanks de pijn die ze had, was ze zó dankbaar en heeft ze zo genoten op de zetel, voor de stoof, in onze armen,...
Het was zalig om ze te zien genieten.

Ik ben zo blij dat ik haar vannacht nog in mijn armen heb gehouden. Hoewel ik weinig of niet geslapen heb, hebben we er beiden enorm van genoten. Kon ik maar weer een slapeloze nacht tegemoet gaan...